MAR 1:1 Svona hefst fagnaðarerindið um Jesú Krist, son Guðs.
MAR 1:2 Í bók spámannsins Jesaja stendur: „Ég læt sendiboða minn fara á undan þér til að undirbúa veginn fyrir þig.“
MAR 1:3 Í óbyggðunum hrópar rödd: „Undirbúið komu Drottins, greiðið honum leið.“
MAR 1:4 Maður sem hét Jóhannes kom fram í óbyggðunum. Þar skírði hann fólk, því með skírn í iðrun fengi það fyrirgefningu á syndum sínum.
MAR 1:5 Fjöldi fólks kom til hans af Júdeusvæðinu og frá Jerúsalem, játaði syndir sínar og tók skírn í ánni Jórdan.
MAR 1:6 Jóhannes klæddist fötum úr úlfaldahári og leðurbelti og át engisprettur og villihunang.
MAR 1:7 „Á eftir mér kemur sá sem er máttugri en ég,“ prédikaði hann. „Ég er ekki þess verður að svo mikið sem leysa skóreimarnar hans.
MAR 1:8 Ég skíri ykkur kannski með vatni, en hann á eftir að skíra ykkur með Heilögum anda.“
MAR 1:9 Síðan kom Jesús frá Nasaret í Galíleu og Jóhannes skírði hann í ánni Jórdan.
MAR 1:10 Um leið og hann steig upp úr vatninu sá hann að himnarnir opnuðust og Andinn kom niður til hans eins og dúfa.
MAR 1:11 Frá himnunum hljómaði rödd sem sagði: „Þú ert heittelskaður sonur minn sem ég gleðst yfir.“
MAR 1:12 Andinn sendi hann út í óbyggðirnar,
MAR 1:13 þar sem hann var í fjörutíu daga og gekk í gegnum prófraunir Satans. Hann bjó á meðal villidýranna og englarnir þjónuðu honum.
MAR 1:14 Eftir handtöku Jóhannesar kom Jesús til Galíleu og flutti fólki fagnaðarerindið um konungsríki Guðs.
MAR 1:15 „Tíminn er kominn,“ sagði hann, „og konungsríki Guðs nálgast. Iðrist synda ykkar og trúið fagnaðarerindinu!“
MAR 1:16 Þegar Jesús var á gangi við Galíleuvatn sá hann Símon og Andrés bróður hans kasta neti í vatnið, þar sem þeir voru fiskimenn.
MAR 1:17 Hann sagði við þá: „Komið og fylgið mér, því með mér munuð þið ekki veiða fiska heldur menn.“
MAR 1:18 Þeir hentu strax frá sér netunum og fylgdu honum.
MAR 1:19 Skömmu síðar sá hann þá bræður Jakob og Jóhannes Sebedeussyni þar sem þeir sátu í bát að gera við net.
MAR 1:20 Hann kallaði þá til sín – þeir skildu Sebedeus föður sinn eftir í bátnum með vinnumönnunum og fylgdu honum.
MAR 1:21 Þeir lögðu leið sína til Kapernaúm. Á hvíldardeginum fór Jesús í samkomuhúsið og kenndi þar.
MAR 1:22 Fólkið var agndofa yfir kennslu hans, vegna þess að hann kenndi þeim ekki bara eins og lögmálskennararnir, heldur eins og sá sem hafði raunverulegt vald.
MAR 1:23 Í samkomuhúsinu var maður með óhreinan anda sem hrópaði:
MAR 1:24 „Hvað vilt þú okkur, Jesús frá Nasaret? Ert þú kominn að tortíma okkur? Ég veit hver þú ert, heilagur sonur Guðs!“
MAR 1:25 Jesús hvessti augun á hann og sagði: „Þegi þú og snáfaðu út úr honum!“
MAR 1:26 Óhreini andinn engdist um í manninum, öskraði hástöfum og fór út úr honum.
MAR 1:27 Fólkið trúði ekki sínum eigin augum. „Hvað er þetta!“ hvíslaði það sín á milli. „Hann kennir með einhverjum nýjum mætti - hann skipar jafnvel óhreinum öndum fyrir og þeir hlýða honum.“
MAR 1:28 Og sögurnar af honum byrjuðu að dreifast um allt Galíleusvæðið.
MAR 1:29 Þegar hann kom út úr samkomuhúsinu fór hann heim til Símonar og Andrésar með Jakobi og Jóhannesi,
MAR 1:30 þar sem þeir höfðu sagt honum að tengdamóðir Símonar væri veik.
MAR 1:31 Hann fór til hennar, tók í höndina á henni og hjálpaði henni á fætur – um leið læknaðist hún af hitanum, og byrjaði að þjóna þeim.
MAR 1:32 Sama kvöld, við sólsetur, fór fólk að koma til Jesú með alla þá sem voru veikir eða andsetnir.
MAR 1:33 Allir íbúar borgarinnar voru komnir saman við dyrnar.
MAR 1:34 Hann læknaði marga sem voru veikir og kastaði út mörgum illum öndum, en leyfði illu öndunum ekki að tala, vegna þess að þeir vissu hver hann var.
MAR 1:35 Eldsnemma næsta morgun fór hann á fætur og fór út í óbyggðirnar til að biðja.
MAR 1:36 Símon og fylgjendur hans fóru á eftir honum og fundu hann.
MAR 1:37 „Allir eru að leita að þér,“ sögðu þeir.
MAR 1:38 „Höldum áfram í næstu bæi,“ svaraði hann þeim, „svo ég geti prédikað þar líka – það er það sem ég kom til þess að gera.“
MAR 1:39 Og Jesús prédikaði í samkomuhúsum um alla Galíleu og rak út illa anda.
MAR 1:40 Holdsveikur maður féll örvæntingarfullur á kné fyrir framan Jesú. „Ég veit að þú getur hreinsað mig ef þú vilt það!“ sagði hann.
MAR 1:41 Fullur samúðar rétti Jesús út höndina og snerti hann. „Ég vil!“ sagði hann. „Vertu hreinn.“
MAR 1:42 Við þessi orð hans læknaðist maðurinn af holdsveikinni og varð hreinn.
MAR 1:43 Jesús sendi hann strax burt og brýndi fyrir honum:
MAR 1:44 „Ekki segja neinum frá þessu – farðu og sýndu prestinum að þú ert orðinn hreinn og færðu hreinsunarfórnina í samræmi við lög Móse til að staðfesta lækninguna.“
MAR 1:45 En maðurinn fór og sagði söguna oft og víða. Þar af leiðandi gat Jesús ekki lengur gengið opinberlega inn í borgir heldur varð að dvelja í óbyggðunum, þangað sem fólk flykktist til hans alls staðar frá.
MAR 2:1 Nokkrum dögum síðar kom hann aftur til Kapernaúm. Þegar það fréttist að hann væri í bænum
MAR 2:2 flykktist svo margt fólk að húsinu að það var ekki einu sinni hægt að komast nálægt dyrunum. Og Jesús prédikaði til þeirra.
MAR 2:3 Fjórir menn komu til hans og báru með sér lamaðan mann.
MAR 2:4 Þegar þeir sáu að þeir kæmust ekki að Jesú klifruðu þeir upp á þak hússins, rifu það upp og létu lamaða manninn síga niður í húsið á börum.
MAR 2:5 Jesús sá þetta sem merki um trú þeirra og sagði við lamaða manninn: „Sonur minn, syndir þínar eru fyrirgefnar.“
MAR 2:6 En nokkrir af lögmálskennurunum, sem voru á staðnum og sáu þetta, hugsuðu með sér:
MAR 2:7 „Hvaða guðlast er þetta í manninum? Enginn getur fyrirgefið syndir nema Guð!“
MAR 2:8 Jesús vissi strax í anda sínum að þeir hefðu hugsað þetta. „Af hverju hugsið þið svona?“ spurði hann þá.
MAR 2:9 „Hvort er auðveldara að að segja lömuðum manni að syndir hans séu fyrirgefnar, eða að segja honum að taka börurnar sínar og standa upp?
MAR 2:10 En ég skal sýna ykkur að Mannssonurinn hefur vald til að fyrirgefa syndir hér á jörðinni.“ Og hann sneri sér að lamaða manninum og sagði:
MAR 2:11 „Stattu upp, taktu börurnar þínar og farðu heim.“
MAR 2:12 Um leið og Jesús hafði sleppt orðinu stóð maðurinn upp, tók upp börurnar sínar og gekk af stað út úr húsinu í gegnum furðu lostinn mannfjöldann. „Ég hef aldrei séð neitt þessu líkt!“ sagði fólkið hvert við annað, og lofaði Guð.
MAR 2:13 Nokkru síðar fór Jesús aftur út að vatninu, þar sem hann kenndi mannfjöldanum sem fylgdi honum hvert sem hann fór.
MAR 2:14 Á leiðinni þangað sá hann Leví Alfeusarson þar sem hann sat og vann í skattkofanum sínum. „Fylgdu mér!“ sagði Jesús við hann – og Leví stóð upp og fylgdi honum.
MAR 2:15 Jesús fór heim til hans og sat þar til borðs með bæði skattheimtumönnum og syndurum og lærisveinum sínum, sem voru orðnir margir.
MAR 2:16 Það hneykslaði lögmálskennarana og faríseana þegar þeir sáu að hann sat til borðs með skattheimtumönnum og syndurum. „Hvernig getur hann borðað með svona fólki?“ spurðu þeir lærisveinana.
MAR 2:17 Þegar Jesús heyrði þetta sagði hann við þá: „Það er veikt fólk sem þarf að hitta lækni, ekki heilbrigt fólk. Ég er ekki kominn til þess að leiða réttlátt fólk til iðrunar, heldur syndara.“
MAR 2:18 Lærisveinar Jóhannesar og faríseanna voru vanir að fasta. „Af hverju fasta lærisveinarnir þínir ekki eins og lærisveinar Jóhannesar og faríseanna?“ spurðu þeir Jesú.
MAR 2:19 „Af hverju ættu gestir brúðgumans að fasta meðan brúðguminn er hjá þeim?“ spurði Jesús þá á móti. „Það er ekkert vit í því að þeir geri það meðan hann er hjá þeim.
MAR 2:20 Þeir hafa næg tækifæri til þess að fasta þegar brúðguminn verður farinn frá þeim.“
MAR 2:21 „Það notar enginn glænýtt, ómýkt efni í bót á gamla flík – hún rifnar bara frá gamla, slitna efninu og gerir rifuna verri.
MAR 2:22 Það setur heldur enginn nýtt vín í gamlar flöskur – nýja vínið sprengir bara flöskurnar svo þær eyðileggjast og vínið fer út um allt. Nýtt vín þarf að setja í nýjar flöskur.“
MAR 2:23 Einu sinni þegar Jesús var á göngu á kornakri á hvíldardeginum fóru lærisveinar hans að tína kornöxin.
MAR 2:24 Farísearnir sem sáu þetta sögðu við hann: „Hvernig geta þeir gert þetta? Það er bannað á hvíldardeginum.“
MAR 2:25 „Muniði ekki hvað Davíð konungur gerði,“ svaraði Jesús, „þegar hann og menn hans voru hætt komnir af hungri?
MAR 2:26 Þeir fóru inn í hús Guðs í stjórnartíð Abíatars æðstaprests og átu brauðið sem enginn nema prestarnir áttu að mega borða.
MAR 2:27 Hvíldardagurinn á að þjóna manninum, ekki öfugt.
MAR 2:28 Þess vegna ræður Mannssonurinn yfir hvíldardeginum.“
MAR 3:1 Jesús kom þá í samkomuhúsið. Þar var maður með visnaða hönd,
MAR 3:2 og þeir fylgdust vandlega með honum til að sjá hvort hann myndi lækna á hvíldardeginum, svo það væri hægt að kæra hann fyrir það.
MAR 3:3 „Stígðu hingað fram,“ sagði Jesús við manninn með visnuðu höndina.
MAR 3:4 „Hvort er löglegra,“ sagði Jesús við þá, „að gera eitthvað gott á hvíldardeginum eða eitthvað illt? Að bjarga mannslífi, eða drepa mann?“ Þeir svöruðu því engu.
MAR 3:5 Hann horfði á þá með vanþóknunarsvip, dapur yfir harðneskjunni sem þeir sýndu af sér. „Réttu út höndina,“ sagði hann við manninn. Maðurinn rétti út höndina, og hún varð jafn heilbrigð og hin höndin.
MAR 3:6 Eftir þetta byrjuðu farísearnir að ræða það við Heródesarsinnana hvernig þeir gætu þaggað niður í Jesú.
MAR 3:7 Þegar Jesús fór síðan með lærisveinum sínum að vatninu elti mikill mannfjöldi hann – fólk frá Galíleu, Júdeu,
MAR 3:8 Jerúsalem, Ídúmeu, löndunum handan árinnar Jórdan, Týrus og Sídon – vegna þess að það hafði heyrt um allt það ótrúlega sem hann hafði gert.
MAR 3:9 Jesús varð að segja lærisveinunum að vera tilbúnir með lítinn bát, ef mannfjöldinn skyldi þrengja sér að honum -
MAR 3:10 hann hafði nefnilega læknað svo marga að veikt fólk reyndi oft að komast að honum til að snerta hann.
MAR 3:11 Í hvert skipti sem óhreinir andar sáu hann féllu þeir fram fyrir hann og hrópuðu: „Þetta er sonur Guðs!“
MAR 3:12 Hann skipaði þeim að ljóstra því ekki upp fyrir neinum hver hann væri.
MAR 3:13 Jesús gekk upp á fjall og kallaði þar formlega til sín þá sem hann hafði valið til að ganga með sér.
MAR 3:14 Hann valdi tólf lærisveina til að fylgja sér - þessa tólf sendi hann út til þess að flytja boðskap sinn
MAR 3:15 og gerði þeim kleift að lækna fólk af veikindum og reka út djöfla.
MAR 3:16 Þessir tólf lærisveinar voru Símon (sem Jesús gaf nafnið Pétur),
MAR 3:17 Jakob og Jóhannes Sebedeussynir (sem hann kallaði „boargenes“, sem þýðir „þrumusynirnir“),
MAR 3:18 Andrés, Filippus, Bartólómeus, Matteus, Tómas, Jakob Alfeusson, Taddeus, Símon kananíti
MAR 3:19 og Júdas Ískaríot, sem átti eftir að svíkja hann.
MAR 3:20 Eftir að þeir voru komnir heim flykktist svo mikill fjöldi fólks að Jesú að þeir höfðu ekki einu sinni næði til þess að borða.
MAR 3:21 Ættingjar hans sem fréttu af þessu reyndu að tala um fyrir honum.
MAR 3:22 Jerúsalemsku lögmálskennararnir sögðu að hann væri andsetinn, og að þegar hann henti djöflum út úr fólki hlyti hann að vera að nota mátt djöflanna sjálfra.
MAR 3:23 Jesús kallaði þá til sín og útskýrði þetta fyrir þeim með dæmisögu. „Hvernig ætti Satan að geta kastað sjálfum sér út?“ spurði hann þá.
MAR 3:24 „Lið sem rís upp á móti sjálfu sér fellur fljótlega
MAR 3:25 og hús sem rís upp á móti sjálfu sér hrynur fljótlega.
MAR 3:26 Ef Satan risi upp á móti sjálfum sér yrði hann fljótlega búinn að vera.
MAR 3:27 Það er ekki hægt að brjótast inn hjá sterkum manni og ræna hann án þess að binda fyrst þennan sterka eiganda hússins.
MAR 3:28 Muniði þetta: Fólk getur fengið fyrirgefningu fyrir allar syndir sínar og guðlast
MAR 3:29 en guðlast gegn Heilögum anda verður aldrei fyrirgefið. Sá sem gerir það verður dæmdur í samræmi við það.“
MAR 3:30 Þetta sagði hann vegna þess að þeir sögðu að hann væri haldinn óhreinum anda.
MAR 3:31 Bræður Jesú og móðir hans komu og báðu um að Jesús yrði sóttur til að koma út og tala við þau.
MAR 3:32 Þegar Jesú var sagt að móðir hans og bræður væru fyrir utan og vildu tala við hann
MAR 3:33 svaraði hann: „Hver er móðir mín og hverjir eru bræður mínir?“
MAR 3:34 Hann leit á fólkið sem umkringdi hann. „Jú,“ sagði hann, „þetta hérna eru móðir mín og bræður mínir,
MAR 3:35 vegna þess að það er sá sem gerir vilja Guðs sem er bróðir minn, systir mín eða móðir mín.“
MAR 4:1 Síðar var Jesús aftur að kenna við vatnið. Svo mikill fjöldi fólks kom að hlusta á kennslu hans að hann neyddist til að fara á bát út á vatnið og kenna þaðan meðan fólkið hlustaði á hann af ströndinni.
MAR 4:2 Hann notaði ýmsar líkingar og dæmisögur til að kenna þeim og sagði:
MAR 4:3 „Einu sinni var bóndi sem fór út að sá fræjum.
MAR 4:4 Þegar hann dreifði fræjunum lentu sum þeirra útfyrir – og fuglarnir komu og átu þau fræ.
MAR 4:5 Önnur fræ lentu ekki í djúpri mold heldur í þunnu moldarlagi með grjóti undir. Þau spruttu fljótt upp vegna þess að moldin yfir grjótinu var mjög grunn
MAR 4:6 en þegar sólin skein á spírurnar visnuðu þær fljótt og dóu vegna þess að þær höfðu engar rætur.
MAR 4:7 Enn önnur fræ lentu innan um illgresi, sem kæfði spírurnar þannig að þær náðu ekki að spretta.
MAR 4:8 En önnur fræ lentu í djúpri og góðri mold, þar sem þau spíruðu og urðu að sterkum og heilbrigðum plöntum sem gáfu af sér mikinn og góðan ávöxt.
MAR 4:9 Hugsið um það sem þið hafið heyrt og veltið því vel fyrir ykkur.“
MAR 4:10 Seinna, þegar þeir voru orðnir einir, spurðu lærisveinarnir Jesú út í þessa dæmisögu.
MAR 4:11 „Þið hafið kannski fengið að skilja leyndarmál konungsríkis Guðs,“ sagði hann, „en allir hinir fá þessa dæmisögu til þess að útskýra þetta fyrir þeim.
MAR 4:12 Þeir horfa án þess að sjá og heyra án þess að skilja, en með þessu fá þeir sem það vilja tækifæri til þess að snúa sér frá syndum sínum og fá fyrirgefningu.
MAR 4:13 Skiljið þið enn ekki dæmisöguna?“ spurði hann lærisveinana. „Hvernig ætlið þið þá að skilja allar hinar dæmisögurnar?
MAR 4:14 Fræin sem bóndinn sáir eru orð Guðs.
MAR 4:15 Fræin sem lenda útfyrir eru fólkið sem heyrir þetta orð en Satan kemur síðan um leið og rífur upp orðið sem var sáð í hjörtu þess.
MAR 4:16 Síðan eru það fræin sem lenda í grunnu moldinni. Þau eru fólkið sem heyrir orðið og bregst vel við því í fyrstu,
MAR 4:17 en það tímabil varir stutt vegna þess að það hefur engar rætur. Um leið og það lendir í einhverjum erfiðleikum vegna orðsins missir það áhugann.
MAR 4:18 Fræin sem lenda í illgresinu eru fólkið sem heyrir orðið
MAR 4:19 en áhyggjurnar í lífinu, og ýmsar freistingar eins og peningar, læðast að því og kæfa orðið þannig að það nær ekki að spretta í lífi þess.
MAR 4:20 En fræin sem lenda í djúpu og góðu moldinni eru fólkið sem heyrir orðið, tekur við því og ber þess vegna mikinn og góðan ávöxt.“
MAR 4:21 „Mynduð þið fela lampa undir fötu eða undir rúmi?“ spurði hann þá. „Mynduð þið ekki stilla honum upp þar sem hann gæti lýst?
MAR 4:22 Það er ekkert falið sem verður ekki gert opinbert.
MAR 4:23 Hugsið vel um það sem þið hafið heyrt.“
MAR 4:24 Síðan sagði hann: „Það sem þið hafið heyrt er ofboðslega mikilvægt. Þið verðið mældir í samræmi við það hvernig þið mælið sjálfir - þeir sem heyra munu fá meira.
MAR 4:25 Sá sem hefur eitthvað fær meira, og sá sem hefur ekki neitt missir það litla sem hann hafði.“
MAR 4:26 Og hann sagði: „Konungsríki Guðs er eins og þegar maður dreifir fræjum á jörðina.
MAR 4:27 Hann fer leiðar sinnar, dagarnir líða og fræin vaxa og dafna án þess að hann viti af því.
MAR 4:28 Plönturnar spretta af sjálfum sér upp úr jörðinni – fyrst stönglarnir, svo blómin, og loks ávextirnir sjálfir.
MAR 4:29 En þegar ávextirnir eru komnir fram kemur maðurinn og tínir þá, því þá eru þeir orðnir fullþroskaðir.“
MAR 4:30 Og hann sagði: „Hvað er hægt að bera konungsríki Guðs saman við? Hvernig er best að lýsa því?
MAR 4:31 Það er eins og pínulítið fræ sem er sáð í jörðina
MAR 4:32 en þegar það sprettur og vex verður það stærra en allar hinar plönturnar - það verður á endanum að risastóru tré með svo stórar greinar að fuglarnir safnast saman á þeim.“
MAR 4:33 Hann sagði þeim fjölmargar aðrar dæmisögur, eins margar og þeir gátu skilið.
MAR 4:34 Hann talaði til fólksins í dæmisögum, en seinna þegar þeir voru einir útskýrði hann dæmisögurnar fyrir lærisveinunum.
MAR 4:35 Seinna þennan sama dag, um kvöldið, sagði hann við þá að þeir skyldu fara yfir vatnið.
MAR 4:36 Þegar mannfjöldinn var farinn lögðu þeir af stað með honum yfir vatnið á litlum bátum.
MAR 4:37 Skyndilega sigldu þeir inn í mikið hvassviðri – öldurnar skullu á skipinu svo vatnið flæddi inn yfir borðstokkinn.
MAR 4:38 Lærisveinarnir flýttu sér að vekja Jesú, sem lá aftast í bátnum og svaf. „Kennari!“ hrópuðu þeir. „Við erum að sökkva, er þér alveg sama?“
MAR 4:39 Jesús vaknaði og skipaði bæði vindinum og vatninu að lægja sig. Um leið lægði vindinn og allt varð kyrrt og hljótt úti á vatninu.
MAR 4:40 „Við hvað eruð þið svona hræddir?“ spurði hann lærisveinana. „Hafið þið svona litla trú?“
MAR 4:41 Þeir urðu mjög skelkaðir. „Hver er þessi maður eiginlega?“ spurðu þeir hver annan. „Meira að segja vindarnir og vatnið hlýða honum.“
MAR 5:1 Loks komu þeir í land hinum megin við vatnið, í landi Gerasenanna.
MAR 5:2 Þegar Jesús steig frá borði mætti honum maður sem var haldinn óhreinum anda.
MAR 5:3 Þessi maður dvaldi í grafreit – sama hvað fólk reyndi að gera til að binda hann fastan
MAR 5:4 sleit hann alltaf af sér alla fjötra og keðjur, og enginn réði við hann.
MAR 5:5 Hann ráfaði um í fjöllunum og grafreitnum dag og nótt, grét og barði sig með steinum.
MAR 5:6 En þegar hann sá Jesú úr fjarska hljóp hann til hans með miklum látum.
MAR 5:7 „Hvað vilt þú mér, Jesús, sonur hins hæsta Guðs?“ hrópaði hann. „Í guðanna bænum, láttu mig vera!“
MAR 5:8 „Farðu út úr þessum manni, óhreini andi!“ svaraði Jesús honum.
MAR 5:9 „Hvað heitir þú?“ spurði hann andann. „Ég heiti Fjöldi,“ svaraði andinn, „því við erum margir.
MAR 5:10 Ekki reka okkur héðan burt, ég bið þig!
MAR 5:11 Í fjöllunum héðan skammt frá er stór svínahjörð á beit.
MAR 5:12 Sendu okkur frekar til svínanna, og við förum í þau í staðinn.“
MAR 5:13 Þetta leyfði Jesús, og óhreinu andarnir færðu sig úr manninum og yfir í svínin. Síðan hljóp öll svínahjörðin af stað fram af kletti, svo öll svínin (um tvö þúsund talsins) drukknuðu.
MAR 5:14 Svínahirðarnir hlupu og sögðu frá því sem þeir höfðu séð um allt svæðið, og fólk kom hvaðanæva að til að sjá það sem hafði gerst.
MAR 5:15 Það kom og sá bæði Jesú og manninn sem hafði verið andsetinn (sem var nú kominn í föt og orðinn alveg eðlilegur), og það varð hrætt.
MAR 5:16 Þeir sem höfðu orðið vitni að því sem gerðist sögðu fólkinu alla söguna af andsetna manninum og svínunum
MAR 5:17 og fólkið bað Jesú um að yfirgefa svæðið.
MAR 5:18 Þegar Jesús steig um borð í bátinn bað maðurinn sem hafði verið andsetinn um að fá að koma með honum.
MAR 5:19 „Nei,“ sagði Jesús. „Farðu frekar heim til vina þinna og fjölskyldu og segðu þeim hvað Drottinn hefur gert fyrir þig og hvernig hann hefur sýnt þér miskunn.“
MAR 5:20 Og maðurinn fór því af stað, ferðaðist um Dekapólissvæðið og sagði frá öllu því stórkostlega sem Jesús hafði gert fyrir hann.
MAR 5:21 Þegar Jesús hafði siglt til baka yfir vatnið safnaðist mikill mannfjöldi í kringum hann við ströndina.
MAR 5:22 Þeirra á meðal var einn af samkomuhússtjórunum, maður sem hét Jaírus. Þegar hann sá Jesú féll hann á kné fyrir framan hann.
MAR 5:23 „Litla dóttir mín er fárveik og er við dauðans dyr,“ hrópaði hann. „Komdu með mér, gerðu það, og bjargaðu lífi hennar með því að snerta hana.“
MAR 5:24 Jesús fór af stað með honum, og mannfjöldinn fylgdi þeim.
MAR 5:25 En í mannfjöldanum var líka kona sem hafði þjáðst af stöðugum blæðingum í tólf ár.
MAR 5:26 Hún hafði eytt aleigunni í ótal erfiðar læknismeðferðir, án nokkurs árangurs – henni hafði bara versnað.
MAR 5:27 Hún hafði heyrt um Jesú og barðist þess vegna að honum í gegnum mannfjöldann og snerti föt hans.
MAR 5:28 „Ef ég næ bara að snerta fötin hans,“ hugsaði hún með sér, „hlýtur mér að batna.“
MAR 5:29 Um leið og hún snerti hann hættu blæðingarnar, og hún fann að hún hafði læknast.
MAR 5:30 Við þetta fann Jesús að kraftur hafði runnið frá honum. Hann sneri sér við. „Hver snerti fötin mín?“ spurði hann.
MAR 5:31 „Það er fólk allt í kringum okkur,“ sögðu lærisveinarnir. „Hvernig geturðu spurt hver hafi snert þig?“
MAR 5:32 En hann leit í kringum sig og kom auga á konuna sem hafði snert hann.
MAR 5:33 Konan skalf af hræðslu, því hún vissi hvað hafði gerst. Hún féll á kné fyrir framan Jesú og sagði honum alla söguna.
MAR 5:34 „Kæra dóttir,“ sagði hann við hana, „Það er trúin þín sem hefur bjargað þér. Þetta er allt í lagi. Farðu nú og njóttu heilsunnar.“
MAR 5:35 Meðan hann var að tala við konuna kom fólk frá húsi samkomuhússtjórans. „Dóttir þín er látin,“ sagði það honum. „Þú þarft víst ekki að ónáða kennarann lengur.“
MAR 5:36 En Jesús heyrði þetta. „Óttastu ekki,“ sagði hann við samkomuhússtjórann, „heldur hafðu trú.“
MAR 5:37 Og hann hélt einn áfram með Pétri og bræðrunum Jakobi og Jóhannesi
MAR 5:38 að heimili samkomuhússtjórans, þar sem allir voru harmi slegnir yfir andláti litlu stelpunnar, og steig inn.
MAR 5:39 „Hvaða sorgarlæti eru þetta?“ sagði hann. „Stelpan er ekki dáin – hún sefur bara.“
MAR 5:40 Fólkið hæddist að Jesú þegar það heyrði þetta. En hann skipaði öllum að fara út, og fór inn til litlu stelpunnar með föður hennar og móður.
MAR 5:41 Hann tók í hönd hennar og sagði við hana „Talíþa kúmí,“ sem þýðir „Vaknaðu, litla stúlka.“
MAR 5:42 Við það vaknaði þessi tólf ára stelpa og stóð á fætur. Fólkið trúði ekki sínum eigin augum.
MAR 5:43 Jesús skipaði þeim að segja engum frá þessu, og sagði þeim að gefa stelpunni eitthvað að borða.
MAR 6:1 Síðan lagði hann af stað aftur til síns heimasvæðis, og lærisveinarnir með honum.
MAR 6:2 Á hvíldardeginum kenndi hann í samkomuhúsinu. Margir þeirra sem hlustuðu á hann voru steinhissa. „Hvaðan fær hann eiginlega alla þessa visku,“ spurðu þeir, „og máttinn sem hann notar til þess að vinna öll þessi kraftaverk?
MAR 6:3 Er þetta ekki trésmiðurinn, sonur Maríu og bróðir Jakobs, Jóses, Júdasar og Símonar? Og svo eru systur hans hérna.“ Og þeir hneyksluðust á honum.
MAR 6:4 „Spámenn njóta engrar virðingar í heimalandi sínu og meðal ættingja sinna,“ sagði Jesús.
MAR 6:5 Og hann gat ekki gert nein kraftaverk þarna nema að snerta og lækna nokkra veika einstaklinga,
MAR 6:6 vegna þess að fólkið hafði svo litla trú á honum, en hann ferðaðist um þorpin á svæðinu og kenndi.
MAR 6:7 Jesús byrjaði að senda lærisveinana tólf út tvo og tvo saman með vald sem hann gaf þeim yfir óhreinum öndum.
MAR 6:8 Hann sagði þeim að taka ekkert með sér í ferðalagið nema göngustaf – enga tösku, engan mat og enga peninga –
MAR 6:9 þeir skyldu vera í skóm en ekki taka með sér föt til skiptanna.
MAR 6:10 „Þegar einhver býður ykkur velkomna inn á heimili sitt,“ sagði hann við þá, „skuluð þið gista þar hjá þeim á sama stað þar til þið farið.
MAR 6:11 En á þeim stöðum þar sem fólk tekur ekki við ykkur og vill ekki hlusta á ykkur skuluð þið láta það fólk eiga sig. Á dómsdeginum verða Sódóma og Gómorra í betri stöðu en þessir staðir.“
MAR 6:12 Og lærisveinarnir fóru af stað og kölluðu fólk til þess að iðrast.
MAR 6:13 Þeir köstuðu út mörgum djöflum og smurðu fólk með olíu svo það læknaðist.
MAR 6:14 Heródes konungur heyrði sögurnar af Jesú sem voru byrjaðar að breiðast út. „Þetta hlýtur að vera Jóhannes skírari,“ sagði hann, „risinn upp frá dauðum til þess að gera þessi kraftaverk.“
MAR 6:15 „Þetta hlýtur að vera Elía,“ sögðu sumir, meðan aðrir sögðu að þetta hlyti að vera spámaður, eða einhver sem líktist spámönnunum sjálfum.
MAR 6:16 En Heródes var viss um að þetta hlyti að vera Jóhannes, sem hann hafði látið taka af lífi, risinn upp frá dauðum.
MAR 6:17 Heródes hafði nefnilega látið handtaka Jóhannes og henda honum í fangelsi vegna Heródíösu, eiginkonu Filippusar, bróður hans, sem Heródes hafði gifst.
MAR 6:18 Jóhannes hafði sagt við Heródes að hann mætti ekki giftast eiginkonu bróður síns,
MAR 6:19 sem gerði Heródíösu reiða. Hún hefði viljað drepa hann en gat það ekki,
MAR 6:20 því Heródes óttaðist Jóhannes, sem hann vissi að væri réttlátur og heilagur maður. Hann hlustaði á það sem Jóhannes hafði að segja þó hann skildi það ekki allt.
MAR 6:21 Heródíasa fékk tækifæri til að hefna sín á Jóhannesi á afmælisdegi Heródesar, þegar Heródes bauð æðstu leiðtogum sínum, hershöfðingjum og valdhöfum í Galíleu til veislu.
MAR 6:22 Dóttir Heródíösu dansaði svo listilega fyrir veislugestina að Heródes bauð henni að fá hvað sem hún vildi að launum fyrir dansinn.
MAR 6:23 „Nefndu bara það sem þú vilt fá,“ sagði Heródes við hana, „og ég sver að þú færð það, þó það væri hálft konungsríki mitt!“
MAR 6:24 „Hvað ætti ég að biðja hann um?“ spurði hún móður sína. „Biddu um höfuð Jóhannesar skírara,“ svaraði hún.
MAR 6:25 Dóttirin flýtti sér aftur til konungsins. „Það sem ég vil,“ sagði hún, „er höfuð Jóhannesar skírara á fati.“
MAR 6:26 Konunginum brá mjög að heyra þetta, en vegna þess að hann hafði svarið fyrir framan gestina að hún fengi hvað sem hún vildi gat hann ekki sagt nei.
MAR 6:27 Hann sendi þess vegna varðmanninn sinn að sækja höfuð Jóhannesar, og varðmaðurinn afhöfðaði Jóhannes í fangelsinu
MAR 6:28 og kom aftur með höfuð hans á fati til stúlkunnar, sem gaf móður sinni það.
MAR 6:29 Lærisveinar Jóhannesar fréttu þetta og komu og sóttu lík Jóhannesar og lögðu það í gröf.
MAR 6:30 Þegar lærisveinar Jesú sneru aftur úr ferðum sínum sögðu þeir honum frá öllu því sem þeir höfðu gert og öllu sem þeir höfðu kennt fólkinu.
MAR 6:31 „Förum einir út í óbyggðirnar og hvílum okkur,“ sagði hann við þá – það var alltaf margt fólk í kringum þá og svo mikið að gera að þeir höfðu varla tíma til að borða.
MAR 6:32 Þeir sigldu því einir út á afskekktan stað.
MAR 6:33 En mannfjöldinn kom auga á Jesú þegar hann var að leggja af stað, og fólk streymdi út úr borgunum fótgangandi á eftir honum.
MAR 6:34 Jesús sá hvernig það ráfaði um eins og kindur án fjárhirðis, fann til með því, og talaði lengi til þess.
MAR 6:35 Dagurinn leið og að lokum komu lærisveinar Jesú til hans. „Það er orðið áliðið,“ sögðu þeir, „og hér erum við ennþá úti í óbyggðunum.
MAR 6:36 Sendu fólkið af stað til næstu þorpa svo það geti keypt sér eitthvað að borða, því það kom ekki með mat með sér.““
MAR 6:37 „Nú,“ svaraði Jesús. „Viljið þið ekki bara gefa því að borða?“ Lærisveinarnir litu á hann. „Viltu að við förum og kaupum ógrynnin öll af brauði handa því?“ spurðu þeir.
MAR 6:38 „Hversu mikinn mat eruð þið með?“ spurði Jesús þá á móti. Þeir fóru og athuguðu það. „Fimm brauð og tvo fiska,“ var svarið.
MAR 6:39 Jesús sagði þeim þá að láta alla setjast saman í hópum í grasið,
MAR 6:40 og fólkið fékk sér sæti í fimmtíu og hundrað manna hópum.
MAR 6:41 Jesús tók þá brauðin fimm og fiskana tvo, leit upp til himins, blessaði matinn, og byrjaði að rífa niður brauðið og fiskana svo lærisveinarnir gætu dreift matnum til fólksins.
MAR 6:42 Fólkið borðaði þar til allir voru orðnir saddir.
MAR 6:43 Svo söfnuðu lærisveinarnir saman tólf körfum fullum af leifunum af brauðinu og fiskunum,
MAR 6:44 eftir að um fimm þúsund manns höfðu fengið að borða.
MAR 6:45 Jesús sagði lærisveinunum síðan að stíga um borð í bátinn og sigla af stað yfir vatnið á undan sér til Betsaídu, meðan hann kvaddi fólkið.
MAR 6:46 Eftir að allt fólkið var farið af stað fór hann upp á fjall að biðja.
MAR 6:47 Þegar Jesús kom aftur niður á ströndina var orðið dimmt og bátur lærisveinanna var kominn út á mitt vatnið.
MAR 6:48 Jesús sá hvað þeir þurftu að berjast við að róa, vegna þess að vindurinn var á móti þeim. Uppúr miðnætti kom hann gangandi yfir vatnið í áttina til þeirra.
MAR 6:49 Þegar lærisveinarnir sáu hann koma gangandi yfir vatnið héldu þeir að þetta væri draugur og hrópuðu upp yfir sig af hræðslu.
MAR 6:50 En Jesús kallaði til þeirra: „Veriði ekki hræddir! Þetta er ég.“
MAR 6:51 Hann steig um borð í bátinn til þeirra og um leið lægði vindinn. Lærisveinarnir trúðu varla sínum eigin augum.
MAR 6:52 Þeir skildu ekki kraftaverkið sem hann hafði framkvæmt með brauðið, vegna þess að hjörtu þeirra voru lokuð fyrir því.
MAR 6:53 Þeir sigldu áfram yfir vatnið og komu að landi við Genesaret.
MAR 6:54 Um leið og þeir stigu frá borði könnuðust einhverjir strax við Jesú
MAR 6:55 og fólk byrjaði að streyma þangað sem það hafði heyrt að hann væri, berandi veikt fólk til hans á börum.
MAR 6:56 Hvar sem hann kom, hvort sem það var í borg, þorpi eða sveit, báru íbúarnir veikt fólk til hans, kölluðu á hann og reyndu að snerta hann, þó ekki væri nema faldinn á fötunum hans. Og allir þeir sem snertu hann urðu heilbrigðir.
MAR 7:1 Skömmu síðar komu til hans farísear og nokkrir lögmálskennarar frá Jerúsalem.
MAR 7:2 Þeim mislíkaði mjög að sjá að nokkrir lærisveina hans borðuðu brauð án þess að þvo sér um hendurnar,
MAR 7:3 vegna þess að í samræmi við lög forfeðra sinna borðuðu farísearnir og allir gyðingarnir ekki nema þeir hefðu fyrst þvegið sér um hendurnar.
MAR 7:4 Þeir borðuðu heldur ekki eftir að þeir komu heim af markaðinum án þess að þvo sér um hendurnar, og höfðu það líka fyrir reglu að þvo vel bolla, ílát og borð.
MAR 7:5 „Af hverju fylgja lærisveinar þínir ekki lögum forfeðra okkar?“ spurðu farísearnir og lögmálskennararnir Jesú. „Þeir borða án þess að þvo sér um hendurnar!“
MAR 7:6 „Jesaja spáði rétt fyrir um ykkur, hræsnararnir ykkar,“ svaraði Jesús. „Hann skrifaði: Mennirnir segjast heiðra mig en hjörtu þeirra eru langt frá mér.
MAR 7:7 Lof þeirra er innantómt og þeir kenna það eitt sem frá mönnunum er komið.
MAR 7:8 Þið hafið snúið ykkur frá fyrirmælum Guðs og skipt þeim út fyrir mannlegar hefðir eins og bollaþvott, og annað í þeim dúr.
MAR 7:9 Þið hafnið fyrirmælum Guðs og fylgið í staðinn ykkar eigin hefðum.
MAR 7:10 Móse sagði „Þú skalt heiðra föður þinn og móður þína“ og „Sá sem bölvar föður sínum eða móður á skilið að deyja“.
MAR 7:11 En þið segið „Ef maður segir við föður sinn eða móður að eitthvað sé „korban“ (þ.e.a.s. gjöf helguð Guði) sem faðir hans eða móðir hefðu annars átt að fá,
MAR 7:12 er hann leystur undan þeirri skyldu sinni að gera neitt fyrir þau.“
MAR 7:13 Þið ógildið orð Guðs með hefðum ykkar, þessu dæmi og mörgum öðrum.“
MAR 7:14 Hann kallaði fólkið í kringum sig og sagði: „Hlustið öll vel!
MAR 7:15 Maður verður ekki óhreinn af því sem kemur að utan og inn, heldur af því sem kemur að innan og út.
MAR 7:16 Hugsið vel um það sem þið hafið heyrt.“
MAR 7:17 Þegar þeir voru komnir einir inn í hús saman spurðu lærisveinarnir Jesú út í dæmisöguna.
MAR 7:18 „Skiljið þið þetta ekki heldur?“ svaraði hann. „Skiljið þið ekki að það sem maðurinn tekur inn utan frá getur ekki óhreinkað hann?
MAR 7:19 Hann tekur það nefnilega ekki inn í hjartað, heldur magann, og þaðan fer það síðan út úr honum aftur eins og allur úrgangur.
MAR 7:20 En það er það sem kemur innan frá sem óhreinkar manninn.
MAR 7:21 Allar verstu hugsanirnar – framhjáhald, kynferðislegar syndir, morð,
MAR 7:22 þjófnaður, græðgi, svik, stjórnleysi, öfund, guðlast, hroki og öll óskynsemi –
MAR 7:23 þessi illska byrjar öll í hjarta mannsins. Þetta kemur allt saman innan frá, og það er það sem óhreinkar manninn.“
MAR 7:24 Stuttu seinna fór Jesús af stað til Týrusar og Sídon. Hann reyndi að leyna því að hann væri kominn til svæðisins, en það spurðist út.
MAR 7:25 Kona á svæðinu átti unga dóttur sem var haldin óhreinum anda. Þegar hún frétti að Jesús væri kominn fór hún til hans og féll á kné fyrir framan hann.
MAR 7:26 Konan, sem var Grikki frá sýrlensku Fönikíu, bað hann að reka óhreina andann út úr dóttur sinni.
MAR 7:27 „Það er eðlilegast að börnin fái fyrst að borða,“ sagði hann við hana, „og að hundarnir fái síðan leifarnar þeirra, en ekki öfugt.“
MAR 7:28 „Jú,“ svaraði konan, „en hundarnir fá að sitja undir borðinu og éta það sem börnin missa niður.“
MAR 7:29 „Vel svarað,“ sagði Jesús. „Farðu heim, því djöfullinn er farinn út úr dóttur þinni.“
MAR 7:30 Og þegar hún kom heim lá dóttir hennar þar sofandi, og djöfullinn var farinn úr henni.
MAR 7:31 Jesús hélt síðan af stað frá Týrus og Sídon í átt að Galíleuvatni eftir ströndum Dekapólissvæðisins.
MAR 7:32 Þar kom fólk til hans með mann sem glímdi við heyrnarleysi og málörðugleika, og bað Jesú um að snerta hann.
MAR 7:33 Jesús fór með manninn afsíðis. Þar setti hann fingurna í eyru mannsins, hrækti og snerti svo tungu mannsins.
MAR 7:34 Hann horfði upp til himins, andvarpaði og sagði svo við manninn „Effata!“ (sem þýðir „opnastu“).
MAR 7:35 Við það opnuðust eyru mannsins, og tunga hans losnaði, og hann gat talað eðlilega.
MAR 7:36 Jesús brýndi fyrir þeim að segja engum frá þessu. En því meira sem hann brýndi þetta fyrir þeim, því minna gátu þau þagað yfir því sem þau höfðu séð hann gera.
MAR 7:37 „Hann gerir ótrúlegustu hluti!“ sögðu þau, furðu lostin. „Hjá honum fá heyrnarlausir heyrn og mállausir mál.“
MAR 8:1 Einu sinni hafði sérstaklega mikill mannfjöldi safnast í kringum Jesú. Allir voru matarlausir, og Jesús kallaði lærisveina sína til sín.
MAR 8:2 „Sjáiði allt þetta vesalings fólk,“ sagði hann við þá. „Það hefur verið hérna í þrjá daga og hefur ekkert að borða.
MAR 8:3 Flest þeirra er langt að komið – ef ég sendi það heim matarlaust líður yfir það af hungri á leiðinni.“
MAR 8:4 „En hvar ættum við eiginlega að fá mat handa öllu þessu fólki hérna úti í óbyggðunum?“ spurðu lærisveinarnir.
MAR 8:5 „Hversu mörg brauð eruð þið með?“ spurði Jesús. „Sjö,“ svöruðu þeir.
MAR 8:6 Jesús lét fólkið setjast á jörðina. Síðan tók hann brauðin sjö, þakkaði Guði fyrir þá og byrjaði að rífa þau í bita, og lét lærisveinana útdeila þeim til fólksins.
MAR 8:7 Þeir voru líka með nokkra fiska með sér, sem Jesús blessaði og lét þá gefa fólkinu.
MAR 8:8 Allir borðuðu þar til þeir voru orðnir saddir, og lærisveinarnir söfnuðu síðan leifunum saman þar til þeir voru komnir með sjö fullar körfur.
MAR 8:9 Þegar allir voru búnir að borða – um fjögur þúsund manns samtals – sendi Jesús fólkið af stað heim.
MAR 8:10 Eftir það steig hann um borð í bát með lærisveinunum og þeir fóru af stað til Dalmanútasvæðisins.
MAR 8:11 Þar komu farísearnir til hans og vildu fá hann til að sýna þeim kraftaverk til að sanna sig fyrir þeim.
MAR 8:12 Jesús andvarpaði djúpt. „Þetta fólk er æst í sannanir,“ sagði hann, „en það er einfaldlega ekki í boði.“
MAR 8:13 Síðan fór hann þaðan, steig um borð í bátinn og sigldi aftur yfir vatnið.
MAR 8:14 Lærisveinarnir höfðu gleymt að taka með sér mat áður en þeir lögðu af stað, og voru bara með eitt brauð með sér í bátnum.
MAR 8:15 „Gætið ykkar á súrdeigi faríseanna og súrdeigi Heródesar,“ sagði Jesús við þá.
MAR 8:16 Lærisveinarnir skildu ekki alveg hvað það átti að þýða. „Hann hlýtur að vera að meina það að við erum ekki með brauð með okkur,“ ákváðu þeir að lokum.
MAR 8:17 „Haldið þið virkilega að ég sé að tala um brauðið sem þið höfðuð með ykkur?“ sagði Jesús þegar hann heyrði þetta. „Eruð þið í alvörunni ekki búnir að ná þessu?
MAR 8:18 Þið eruð með augu og eyru – sjáið þið ekki og heyrið? Eruð þið búnir að gleyma öllu?
MAR 8:19 Hversu mörgum körfum fullum af matarleifum söfnuðuð þið þegar ég braut brauðin fyrir fimm þúsund manna hópinn?“ „Tólf,“ svöruðu þeir.
MAR 8:20 „Og hversu mörgum körfum fullum af matarleifum söfnuðuð þið þegar ég braut brauðin fyrir fjögur þúsund manna hópinn?“ spurði Jesús. „Sjö,“ svöruðu þeir.
MAR 8:21 „Skiljið þið þetta virkilega ekki?“ sagði Jesús.
MAR 8:22 Þegar Jesús kom til Betsaídu kom fólk til hans með blindan mann og bað Jesú um að snerta hann.
MAR 8:23 Jesús tók í höndina á blinda manninum og leiddi hann út úr þorpinu. Hann hrækti í augu mannsins og snerti hann svo. „Sérðu eitthvað?“ spurði hann manninn.
MAR 8:24 Maðurinn leit upp. „Jú,“ svaraði hann, „ég sé fólk á gangi – það lítur út eins og tré!“
MAR 8:25 Jesús lagði þá aftur hendurnar á augu mannsins og lét hann síðan horfa upp aftur. Við það fékk maðurinn sjónina og sá fólkið í kringum sig greinilega.
MAR 8:26 Jesús sendi hann af stað heim. „Farðu ekki inn í þorpið,“ sagði hann, „og segðu engum í þorpinu frá þessu.“
MAR 8:27 Eftir þetta fór Jesús af stað með lærisveinum sínum til þorpanna í sesarísku Filippí. „Hvað er fólk að segja um mig?“ spurði hann lærisveinana á leiðinni. „Hver er sagt að ég sé?“
MAR 8:28 „Jóhannes skírari, eða Elía,“ svöruðu þeir, „eða einn af spámönnunum.“
MAR 8:29 „En hver haldið þið að ég sé?“ spurði hann. „Þú ert Kristur,“ svaraði Pétur.
MAR 8:30 En Jesús sagði þeim að þeir mættu ekki segja neinum hver hann væri.
MAR 8:31 Hann útskýrði fyrir þeim að Mannssonurinn myndi þurfa að ganga í gegnum miklar þjáningar og höfnun öldunganna, æðstuprestanna og lögmálskennaranna. Að lokum yrði hann tekinn af lífi en myndi síðan rísa upp þremur dögum síðar.
MAR 8:32 Allt þetta sagði hann af svo mikilli ákveðni að Pétri fannst einhver þurfa að gagnrýna hann. „Hvernig geturðu sagt svona lagað?“ byrjaði hann.
MAR 8:33 Jesús leit á hina lærisveinana. „Burt með þig, Satan!“ sagði hann. „Þetta er ekki frá Guði komið, heldur frá mönnum.“
MAR 8:34 Hann kallaði til sín bæði mannfjöldann og lærisveina sína. „Allir þeir sem vilja fylgja mér verða að afneita sjálfum sér, taka upp krossinn sinn, og koma með mér,“ sagði hann.
MAR 8:35 „Sá sem reynir að bjarga lífi sínu mun missa það, en sá sem missir lífið vegna mín og fagnaðarerindisins mun bjarga lífi sínu.
MAR 8:36 Það er ekkert svo verðmætt að það sé þess virði að eignast það ef það kostar mann sálina.
MAR 8:37 Er ekki sálin það dýrmætasta sem hægt er að eiga?
MAR 8:38 Ef þú skammast þín fyrir mig og það sem ég segi á þessum síðustu og verstu tímum mun Mannssonurinn skammast sín fyrir þig þegar hann kemur með englunum í dýrð Guðs.“
MAR 9:1 „Hlustið nú vel,“ sagði hann við þá. „Sumir þeirra sem eru hér í dag munu sjá konungsríki Guðs koma í fullum krafti áður en þeir deyja.“
MAR 9:2 Sex dögum síðar tók Jesús þá Pétur, Jakob og Jóhannes með sér upp á hátt fjall þar sem þeir gátu verið einir. Þar urðu þeir vitni að því þegar Jesús umbreyttist fyrir framan þá.
MAR 9:3 Fötin hans urðu skyndilega glampandi skjannahvít, hvítari en nokkuð annað
MAR 9:4 og Elía og Móse birtust á fjallinu með þeim og töluðu við Jesú.
MAR 9:5 „Kennari,“ kallaði Pétur til Jesú, „þetta er góður staður. Við gætum sett upp þrjú tjöld, eitt fyrir þig, eitt fyrir Móse og eitt fyrir Elía.“
MAR 9:6 Hann sagði þetta bara til að segja eitthvað í þessum ótrúlegu aðstæðum – þeir Jakob og Jóhannes voru allir orðlausir af hræðslu.
MAR 9:7 Stórt ský færðist yfir þá og rödd drundi út úr því. „Þetta er sonur minn, sem ég elska,“ sagði röddin. „Hlustið á hann!“
MAR 9:8 Skyndilega litu þeir í kringum sig og sáu engan þarna lengur nema Jesú.
MAR 9:9 Þegar þeir komu niður af fjallinu brýndi Jesús fyrir þeim að þeir mættu ekki segja neinum frá því sem þeir höfðu séð – ekki fyrr en eftir að Mannssonurinn væri risinn upp frá dauðum.
MAR 9:10 Þeir sögðu þess vegna engum frá þessu, en tóku þetta til sín og veltu því lengi fyrir sér hvað Jesús ætti eiginlega við með því að hann myndi „rísa upp frá dauðum“.
MAR 9:11 „Af hverju segja lögmálskennararnir að Elía þurfi fyrst að koma aftur?“ spurðu þeir hann.
MAR 9:12 „Það er rétt, Elía kemur vissulega aftur áður og endurreisir allt. En það stendur í ritningunni að Mannssonurinn muni þjást og fólk muni hæðast að honum.
MAR 9:13 Elía er kominn aftur og fólkið hefur komið fram við hann eins og því sýndist, alveg eins og stendur í ritningunni.“
MAR 9:14 Þegar Jesús kom aftur til hinna lærisveinanna sá hann að þeir voru umkringdir fólki, og lögmálskennararnir voru í djúpum samræðum við þá.
MAR 9:15 Fólkið var spennt að sjá Jesú og hljóp til hans til að heilsa honum.
MAR 9:16 „Um hvað voruð þið að tala við lærisveinana mína?“ spurði Jesús lögmálskennarana.
MAR 9:17 „Kennari,“ svaraði einn þeirra, „ég kom hingað til þín með son minn – hann er haldinn mállausum anda
MAR 9:18 sem þjáir hann endalaust, lætur hann froðufella og gnísta tönnum. Sonur minn er að veslast upp. Ég bað lærisveinana þína um að kasta andanum út en þeir gátu það ekki.“
MAR 9:19 „Mikið eruð þið trúlausir!“ sagði Jesús. „Hvað á ég eiginlega að gera við ykkur? Jæja, komið með hann til mín.“
MAR 9:20 Þeir komu með strákinn til hans. Um leið og hann sá Jesú byrjaði andinn að engjast um í stráknum, sem froðufelldi og féll til jarðar.
MAR 9:21 „Hversu lengi hefur hann verið svona?“ spurði Jesús föður stráksins. „Síðan hann var barn,“ svaraði hann.
MAR 9:22 „Þessi andi hefur margoft reynt að drepa hann með því að kasta honum í eld eða vatn. Hjálpaðu okkur ef þú mögulega getur, gerðu það!“
MAR 9:23 „Allt er mögulegt ef þú trúir,“ svaraði Jesús.
MAR 9:24 „Meistari,“ hrópaði maðurinn með tárin í augunum, „ég trúi! Hjálpaðu mér með vantrúna!“
MAR 9:25 Jesús leit á fólkið sem hafði safnast saman í kringum þá. „Mállausi og heyrnarlausi andi,“ sagði hann við illa andann, „ég skipa þér að koma út úr honum og angra hann aldrei framar!“
MAR 9:26 Andinn öskraði hástöfum, engdist um í stráknum og fór út úr honum. Strákurinn lá hreyfingarlaus eftir á jörðinni. „Er hann dáinn?“ spurði einhver.
MAR 9:27 En Jesús tók í höndina á honum til að reisa hann á fætur og hann stóð upp.
MAR 9:28 Þegar þeir voru komnir heim spurðu lærisveinarnir hann: „Af hverju gátum við ekki kastað andanum út?“
MAR 9:29 „Þið kastið ekki út svona verum nema með bæn og föstu,“ svaraði Jesús.
MAR 9:30 Síðan fóru þeir þaðan og laumuðust í gegnum Galíleu, svo enginn tæki eftir þeim.
MAR 9:31 „Fólk á eftir að handtaka Mannssoninn og drepa hann,“ sagði hann við þá á leiðinni, „en hann mun rísa upp aftur þremur dögum eftir að hann hefur verið drepinn.“
MAR 9:32 Þeir skildu þetta ekki en þorðu ekki að spyrja hann nánar út í það.
MAR 9:33 „Jæja,“ sagði Jesús við þá þegar þeir voru komnir á áfangastað í Kapernaúm, „hvað voruð þið að ræða ykkar á milli á leiðinni hingað?“
MAR 9:34 Þeir vildu ekki svara honum, því á leiðinni höfðu þeir verið að rífast um hver þeirra væri bestur.
MAR 9:35 Jesús fékk sér sæti og safnaði lærisveinunum tólf í kringum sig. „Sá sem vill verða fyrstur,“ sagði hann, „verður að vera síðastur. Hann verður að vera þjónn allra.“
MAR 9:36 Hann kallaði barn til sín og tók það í fangið.
MAR 9:37 „Ef þið takið á móti barni eins og þessu í mínu nafni,“ sagði hann við þá, „takið þið á móti mér. Og ef þið takið á móti mér takið þið ekki á móti mér, heldur þeim sem sendi mig.“
MAR 9:38 „Kennari,“ sagði Jóhannes, „við sáum mann kasta út djöflum í þínu nafni. En hann var ekki einn af okkur, þannig að við bönnuðum honum að gera það.“
MAR 9:39 „Það hefðuð þið alls ekki átt að gera,“ svaraði Jesús. „Fólk sem getur gert kraftaverk í mínu nafni er ekki á móti mér.
MAR 9:40 Sá sem er ekki á móti okkur er með okkur.
MAR 9:41 Sá sem svo mikið sem gefur ykkur vatnsglas í mínu nafni vegna þess að þið tilheyrið Kristi fær svo sannarlega laun fyrir það.
MAR 9:42 Og sá sem leiðir börnin mín sem trúa á mig afvega væri betur settur ef hann hengdi stóran stein um hálsinn á sér og henti sér í sjóinn.
MAR 9:43 Ef höndin á þér leiðir þig í villu skaltu skera hana af þér! Það er skárra að vera einhentur en að fara með tvær hendur til helvítis, í eldinn sem slokknar aldrei,
MAR 9:44 þar sem ormarnir deyja aldrei og logarnir brenna að eilífu.
MAR 9:45 Og ef fóturinn á þér leiðir þig í villu skaltu skera hann af þér! Það er skárra að vera haltur en að fara með tvo fætur til helvítis, í eldinn sem slokknar aldrei,
MAR 9:46 þar sem ormarnir deyja aldrei og logarnir brenna að eilífu.
MAR 9:47 Og ef augað í þér leiðir þig í villu skaltu stinga það úr þér! Það er skárra að fara eineygður inn í konungsríki Guðs en að vera kastað í eldinn í helvíti með bæði augun,
MAR 9:48 þar sem ormarnir deyja aldrei og logarnir brenna að eilífu.
MAR 9:49 Eldurinn saltar okkur öll.
MAR 9:50 Salt er ágætt en ef það missir saltbragðið er ekki hægt að salta það aftur. Verið þess vegna vel sölt og lifið í friði hvert við annað.“
MAR 10:1 Síðan fór hann þaðan til Júdeu og austur fyrir ána Jórdan. Eins og alltaf safnaðist mikill mannfjöldi í kringum hann og hann kenndi þeim eins og hann var vanur að gera.
MAR 10:2 Hópur farísea kom til hans og reyndi að leggja fyrir hann gildru með því að spyrja hann hvort maður mætti skilja við konuna sína.
MAR 10:3 „Hvað sagði Móse um það?“ spurði Jesús þá á móti.
MAR 10:4 „Móse leyfir að hann skilji við hana með skriflegu skjali,“ svöruðu þeir.
MAR 10:5 „Hann setti ykkur þessa reglu vegna þess að þið eruð svo miskunnarlausir,“ sagði Jesús.
MAR 10:6 „Í upphafi skapaði Guð bæði karla og konur.
MAR 10:7 Maðurinn fer frá föður sínum og móður og tengist konunni sinni.
MAR 10:8 Þau verða eitt, eins og tvær manneskjur í einum líkama.
MAR 10:9 Og maðurinn ætti ekki að rífa í sundur það sem Guð hefur tengt saman.“
MAR 10:10 Þegar þeir voru komnir heim spurðu lærisveinarnir Jesú aftur út í þetta.
MAR 10:11 „Sá sem skilur við konuna sína og giftist annarri konu,“ sagði hann, „heldur framhjá henni.
MAR 10:12 Og ef kona skilur við manninn sinn og giftist öðrum manni heldur hún framhjá honum.“
MAR 10:13 Fólk kom til Jesú með ung börn og vildi fá hann til að snerta þau, en lærisveinarnir skömmuðu það.
MAR 10:14 Jesús var ekki ánægður að sjá þetta. „Leyfið börnunum að koma til mín,“ sagði hann. „Þau mega það alveg! Konungsríki Guðs er fyrir fólk eins og þau.“
MAR 10:15 Muniði það að sá sem tekur ekki við konungsríki Guðs eins og barn kemst ekki þangað.“
MAR 10:16 Síðan tók hann börnin í fangið og blessaði þau.
MAR 10:17 Einu sinni þegar Jesús var úti á göngu kom maður hlaupandi til hans og féll á kné fyrir framan hann. „Góði kennari!“ sagði hann við Jesú. „Hvað þarf ég að gera til þess að ég fái örugglega eilíft líf?“
MAR 10:18 „Hvað meinarðu með því að ég sé „góður“?“ spurði Jesús hann. „Guð er sá eini sem er „góður“.
MAR 10:19 Þú þekkir boðorðin: Ekki halda framhjá, ekki myrða, ekki stela, ekki ljúga, ekki svíkja, sýndu föður þínum og móður virðingu.“
MAR 10:20 „Kennari,“ svaraði maðurinn, „ég er búinn að halda öll þessi boðorð síðan ég var ungur.“
MAR 10:21 Jesús horfði ástúðlega á hann. „Þá vantar bara eitt uppá hjá þér,“ sagði hann. „Farðu og seldu allt sem þú átt og gefðu fátækum það sem þú færð fyrir það. Þá eignastu auðævi á himnum – komdu svo og fylgdu mér og berðu krossinn þinn.“
MAR 10:22 Það var mikið áfall fyrir manninn að heyra þetta. Hann fór þaðan dapur í bragði, því hann átti miklar eigur.
MAR 10:23 Jesús leit á lærisveinana. „Mikið er erfitt fyrir ríkt fólk að komast inn í konungsríki Guðs,“ sagði hann.
MAR 10:24 Þetta fannst lærisveinunum merkilegt að heyra. „Það er erfitt fyrir þá sem treysta á peningana sína að komast inn í konungsríki Guðs,“ sagði Jesús.
MAR 10:25 „Það væri auðveldara fyrir kameldýr að komast í gegnum nálarauga en fyrir ríkan mann að komast inn í konungsríki Guðs.“
MAR 10:26 Lærisveinarnir voru alveg dolfallnir. „Hvernig getur nokkur þá bjargast?“ veltu þeir fyrir sér.
MAR 10:27 Jesús heyrði þetta. „Það er vissulega ómögulegt fyrir fólk,“ sagði hann, „en ekki fyrir Guð, sem getur allt.“
MAR 10:28 „En hvað með okkur?“ spurði Pétur. „Við yfirgáfum allt til að fylgja þér.“
MAR 10:29 „Ég get sagt ykkur það,“ svaraði Jesús, „að allir sem hafa yfirgefið heimili sitt, bræður, systur, föður, móður, eiginkonu, börn eða eigur vegna mín og fagnaðarerindisins
MAR 10:30 fá hundrað sinnum meira til baka fyrir það: heimili, bræður, systur, mæður, börn, eigur – og ofsóknir – og eilíft líf í framtíðinni.
MAR 10:31 En margir þeirra sem eru fyrstir verða síðastir og margir þeirra sem eru síðastir verða fyrstir.“
MAR 10:32 Á leiðinni upp til Jerúsalem urðu lærisveinarnir tólf hræddir þegar Jesús sagði þeim frá því sem myndi koma fyrir hann.
MAR 10:33 „Nú komum við bráðum til Jerúsalem,“ sagði hann. „Þar munu æðstuprestarnir og lögmálskennararnir handtaka Mannssoninn, dæma hann til dauða og leyfa heiðingjunum að taka hann.
MAR 10:34 Þeir munu hæðast að honum, beita hann ofbeldi, hrækja á hann og drepa hann, og þremur dögum síðar mun hann rísa upp aftur.“
MAR 10:35 „Kennari,“ sögðu Jakob og Jóhannes Sebedeussynir við Jesú, „okkur langar að biðja þig um að gera svolítið fyrir okkur.“
MAR 10:36 „Nú,“ svaraði Jesús. „Hvað viljið þið að ég geri fyrir ykkur?“
MAR 10:37 „Þegar þú kemst til valda viljum við fá að sitja sinn hvorum megin við þig,“ svöruðu þeir.
MAR 10:38 „Þið vitið ekki um hvað þið eruð að biðja,“ sagði Jesús. „Þið viljið ekki drekka það sem ég þarf að drekka, eða vera skírðir þeirri skírn sem ég verð skírður.“
MAR 10:39 „Jú, víst,“ andmæltu þeir. Jesús sagði: „Þið fáið vissulega að drekka það sem ég þarf að drekka, og verðið skírðir þeirri skírn sem ég verð skírður.
MAR 10:40 En það er ekki mitt að ákveða hverjir sitji sinn hvorum megin við mig – þeir verða þar sem eiga að vera þar.“
MAR 10:41 Þegar hinir lærisveinarnir tíu heyrðu þetta urðu þeir fúlir við Jakob og Jóhannes.
MAR 10:42 En Jesús kallaði þá til sín. „Þið vitið að svokallaðir leiðtogar heiðingjanna níðast á þegnum sínum og undiroka þá.
MAR 10:43 Þannig verður það ekki hjá ykkur. Sá ykkar sem vill vera merkilegastur verður að þjóna hinum.
MAR 10:44 Sá sem vill gerast leiðtogi verður að gerast þjónn.
MAR 10:45 Mannssonurinn kom ekki til að láta þjóna sér, heldur til að frelsa aðra með því að fórna lífi sínu.“
MAR 10:46 Þegar Jesús var kominn í gegnum borgina Jeríkó og var á leið út úr henni aftur með lærisveinum sínum og miklum mannfjölda sat blindur maður, Bartímeus Tímeusarson, þar við veginn og betlaði.
MAR 10:47 Þegar hann heyrði að þetta væri Jesús frá Nasaret byrjaði hann að hrópa á hann. „Jesús, sonur Davíðs! Sýndu mér miskunn!“
MAR 10:48 Fólkið sagði honum að þegja en hann hrópaði bara enn hærra: „Sonur Davíðs! Sýndu mér miskunn!“
MAR 10:49 Jesús stoppaði og sagði þeim að koma með Bartímeus til sín. Fólkið kallaði þá á Bartímeus. „Komdu, félagi,“ sagði það við hann. „Hann er að kalla á þig!“
MAR 10:50 Bartímeus henti af sér skikkjunni, stóð upp og fór til Jesú.
MAR 10:51 „Hvað viltu að ég geri fyrir þig?“ spurði Jesús hann. „Mig langar að fá sjónina,“ svaraði blindi maðurinn.
MAR 10:52 „Gott og vel,“ sagði Jesús. „Trúin þín hefur læknað þig.“ Um leið fékk hann sjónina og byrjaði að fylgja Jesú.
MAR 11:1 Þegar þeir voru komnir nálægt Jerúsalem, til Betfage og Betaníu við Ólífufjallið, sendi Jesús tvo lærisveina sína af stað.
MAR 11:2 „Farið til þorpsins sem þið sjáið þarna,“ sagði hann þeim. „Þar finnið þið asna sem er bundinn og enginn hefur áður farið á bak. Leysið hann og komið með hann hingað.
MAR 11:3 Ef einhver spyr ykkur hvað þið séuð að gera skuluð þið segja að meistarinn þurfi asnann, og þá fáið þið að koma með hann hingað.“
MAR 11:4 Þeir fóru inn í þorpið, fundu asnann bundinn við dyr við götuna, og leystu hann.
MAR 11:5 Nokkrir þorpsbúanna fylgdust með þeim. „Hvað eruð þið að gera við asnann?“ spurðu þeir.
MAR 11:6 Þeir svöruðu eins og Jesús hafði sagt þeim að svara, og þorpsbúarnir leyfðu þeim þá að fara leiðar sinnar með asnann.
MAR 11:7 Þeir komu með asnann til Jesú, breiddu skikkjurnar sínar yfir hann, og Jesús fór á bak honum.
MAR 11:8 Margt fólk lagði skikkjurnar sínar á veginn þegar Jesús fór framhjá – aðrir hjuggu greinar af trjánum og lögðu þær á veginn.
MAR 11:9 Fólkið sem flykktist á undan og eftir Jesú eftir veginum hrópaði „Hósanna! Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins!
MAR 11:10 Blessað sé konungsríki Davíðs, forföður okkar, sem kemur í nafni Drottins! Hósanna og aftur hósanna!“
MAR 11:11 Jesús kom til Jerúsalem og fór beint í musterið að skoða sig um. En þar sem það var komið kvöld fór hann síðan aftur út úr borginni og til Betaníu með lærisveinum sínum tólf.
MAR 11:12 Daginn eftir, þegar þeir voru á leið frá Betaníu og aftur til borgarinnar, var Jesús svangur.
MAR 11:13 Hann sá í fjarska fíkjutré með laufum, og fór að athuga hvort það væru einhverjar fíkjur á trénu. En þegar hann kom að trénu sá hann að það var ekkert á því nema lauf, þar sem það var ekki rétt árstíð til að finna fíkjur á trjánum.
MAR 11:14 „Héðan í frá skal enginn borða ávexti af þér framar,“ heyrðu lærisveinar Jesú að hann sagði við fíkjutréð.
MAR 11:15 Þegar þeir komu til Jerúsalem fór Jesús í musterið. Þar byrjaði hann að henda út þeim sem stunduðu viðskipti í musterinu, hrinti um koll borðum gjaldeyrisvíxlaranna og stólum dúfnasalanna
MAR 11:16 og rak út þá sem báru hluti inn og út úr musterinu.
MAR 11:17 „Vitið þið ekki hvað stendur í ritningunni?“ kallaði hann til fólksins. „Þar stendur: „Hús mitt á að vera bænahús fyrir fólk af öllum þjóðum“, en þið farið með það eins og það sé ræningjabæli!“
MAR 11:18 Þegar lögmálskennararnir og æðstuprestarnir heyrðu þetta urðu þeir hræddir við hann, því fólkið hlustaði greinilega á hann, og byrjuðu að ræða sín á milli hvernig þeir gætu losnað við hann.
MAR 11:19 Um kvöldið fór Jesús aftur út úr borginni.
MAR 11:20 Næsta morgun fóru þeir aftur framhjá fíkjutrénu og sáu að það hafði skrælnað alveg niður að rótum.
MAR 11:21 Pétur mundi það sem hafði gerst morguninn áður. „Sjáðu, kennari,“ sagði hann. „Fíkjutréð sem þú bölvaðir er skrælnað!“
MAR 11:22 „Trúin skiptir öllu máli,“ svaraði Jesús.
MAR 11:23 „Muniði þetta: Sá sem segir fjalli að rífa sig upp með rótum og kasta sér í hafið, ef hann efast ekkert heldur trúir því af öllu hjarta að það sem hann segir muni gerast, mun það gerast.
MAR 11:24 Það sem ég er að segja er að þið verðið að trúa að þið fáið það sem þið biðjið um, og þá fáið þið það.
MAR 11:25 Ef þið eruð að biðja og munið allt í einu að þið eruð ósáttir við einhvern skuluð þið fyrirgefa honum. Þannig fyrirgefur Faðir ykkar á himnum það sem þið hafið gert rangt.
MAR 11:26 En ef þið fyrirgefið ekki öðrum sjálfir fyrirgefur Faðir ykkar á himnum ykkur heldur ekki fyrir það sem þið hafið gert rangt.“
MAR 11:27 Þegar þeir komu aftur til Jerúsalem og Jesús gekk inn í musterið komu æðstuprestarnir, lögmálskennararnir og öldungarnir þar til hans.
MAR 11:28 „Hvaða vald þykist þú hafa til að gera þetta?“ spurði þeir hann. „Hver gaf þér vald til þess?“
MAR 11:29 „Ég er með eina spurningu fyrir ykkur,“ svaraði Jesús. „Leyfið mér að spyrja hennar, og svarið henni, og svo skal ég segja ykkur hvaða vald ég hef til að gera þetta.
MAR 11:30 Skírn Jóhannesar – kom hún að ofan eða frá mönnum? Segið mér það.“
MAR 11:31 Æðstuprestarnir, lögmálskennararnir og öldungarnir ræddu þetta sín á milli. „Ef við segjum „að ofan“,“ sögðu þeir, „spyr hann af hverju við trúum honum þá ekki.
MAR 11:32 En ef við segjum „frá mönnum“ bregst fólkið illa við, því það trúir því að Jóhannes hafi verið raunverulegur spámaður.“
MAR 11:33 Að lokum sneru þeir sér þess vegna aftur að Jesú og sögðu: „Við getum ekki svarað þessari spurningu.“ „Nú,“ svaraði Jesús, „þá get ég heldur ekki sagt ykkur hvaðan ég fæ valdið til að gera það sem ég geri.“
MAR 12:1 Síðan sagði hann þeim dæmisögu: „Það var einu sinni maður sem plantaði víngarði. Hann smíðaði trausta girðingu í kringum hann, gróf stóra skurði og reisti varðturn. Síðan réði hann menn til að sjá um víngarðinn áður en hann fór sjálfur af stað í langt ferðalag.
MAR 12:2 Eftir uppskerutímann sendi hann þjón sinn til umsjónarmannanna til að sækja uppskeru víngarðsins.
MAR 12:3 En umsjónarmennirnir tóku þjóninn, börðu hann og ráku hann tómhentan burt.
MAR 12:4 Eigandinn sendi þá annan þjón til víngarðsins, en umsjónarmennirnir hentu í hann steinum og ráku hann líka burt.
MAR 12:5 Eigandinn sendi þá fleiri þjóna til þeirra, en umsjónarmennirnir drápu eða börðu þá alla.
MAR 12:6 Eigandinn átti einn son, sem honum þótti ákaflega vænt um. Loks sendi hann þennan son sinn af stað til umsjónarmannanna. „Þeir hljóta að minnsta kosti að sýna syni mínum virðingu,“ hugsaði hann með sér.
MAR 12:7 En umsjónarmennirnir sögðu hver við annan: „Þetta er erfingi eigandans! Drepum hann, þá eignumst við víngarðinn.“
MAR 12:8 Og þeir tóku soninn, drápu hann og hentu honum út úr víngarðinum.
MAR 12:9 Hvað gerir eigandi víngarðsins þá eiginlega? Jú, hann kemur og eyðir umsjónarmönnunum og gefur einhverjum öðrum víngarðinn.
MAR 12:10 Í ritningunni stendur: „Steinninn sem smiðirnir höfnuðu verður hornsteinn byggingarinnar.
MAR 12:11 Mikið er þetta stórkostlegt verk Drottins!““
MAR 12:12 Æðstuprestarnir, lögmálskennararnir og öldungarnir vissu að með þessari dæmisögu var Jesús að tala um þá. Þeir hefðu viljað handtaka hann, en voru hræddir um að fólkið myndi bregðast illa við því og strunsuðu þess vegna út
MAR 12:13 og sendu í staðinn farísea og Heródesarsinna til Jesú til þess að reyna að fá hann til að segja eitthvað sem þeir gætu náð honum fyrir.
MAR 12:14 „Kennari,“ sögðu þeir við hann, „við sjáum hvað þú ert heiðarlegur og staðfastur. Þú lætur ekki skoðanir mannanna hafa áhrif á þig, heldur kennir sannleik Guðs. Hvort er löglegt eða ólöglegt að borga skatt til keisarans? Ættum við að gera það eða ekki?“
MAR 12:15 En Jesús vissi á hvaða hræsni þeir byggðu þessa spurningu. „Af hverju eruð þið að reyna að ná mér svona?“ spurði hann þá. „Komið með pening til mín.“
MAR 12:16 Þeir réttu honum pening. „Hver er á myndinni á peningnum?“ spurði Jesús. „Hvaða nafn stendur á honum?“ „Það er keisarinn,“ svöruðu þeir.
MAR 12:17 „Gefið þá keisaranum það sem er merkt honum,“ sagði Jesús, „og Guði það sem er merkt Guði.“ Og við þessu gátu þeir ekkert sagt.
MAR 12:18 Síðan komu saddúkearnir (sem trúa ekki á upprisuna) til Jesú.
MAR 12:19 „Kennari,“ spurðu þeir hann, „Móse skrifaði að ef maður á bróður sem deyr og skilur eftir sig eiginkonu, en engin börn, eigi hann að giftast eiginkonu bróður síns og eignast með henni börn svo fjölskylda bróðurins lifi áfram.
MAR 12:20 Segjum að það séu sjö bræður. Sá fyrsti giftir sig en deyr barnlaus.
MAR 12:21 Næsti bróðir giftist síðan eiginkonunni hans, en hann deyr líka barnlaus, og þriðji bróðirinn líka.
MAR 12:22 Þeir giftast henni allir sjö en enginn þeirra eignast börn með henni. Að lokum deyr eiginkonan sjálf líka.
MAR 12:23 Spurningin er: Þegar þau rísa öll upp í upprisunni, hver verður þá eiginmaður konunnar? Því allir bræðurnir sjö voru giftir henni.“
MAR 12:24 „Ég held að ástæðan fyrir því að þið misskiljið þetta,“ svaraði Jesús, „sé að þið þekkið hvorki ritninguna né mátt Guðs.
MAR 12:25 Eftir upprisuna mun fólk hvorki vera gift né gifta sig, heldur lifa eins og englar á himnum.
MAR 12:26 Og talandi um upprisuna – hafið þið ekki lesið í Mósebókunum um það sem Guð sagði við Móse úr þyrnirunnanum: „Ég er Guð Abrahams, Guð Ísaks og Guð Jakobs“?
MAR 12:27 Hann er ekki Guð hinna dauðu, heldur Guð hinna lifandi. Það er þetta sem þið eruð að misskilja.“
MAR 12:28 Einn af lögmálskennurunum heyrði þetta samtal og hversu vel Jesús svaraði. Hann kom því til þeirra og spurði: „Hvert er mikilvægasta boðorðið?“
MAR 12:29 „Mikilvægasta boðorðið,“ svaraði Jesús, „er „Heyr, ó Ísrael: Enginn er Guð nema Drottinn Guð“,
MAR 12:30 og „Elskaðu Drottin Guð þinn af öllu hjarta, og af allri sál, og af öllum huga, og af öllum mætti“. Þetta er mikilvægasta boðorðið.“
MAR 12:31 Næstmikilvægasta boðorðið er: „Elskaðu annað fólk eins og sjálfan þig“. Það eru engin boðorð mikilvægari en þessi.“
MAR 12:32 „Þetta er alveg rétt hjá þér, kennari,“ sagði lögmálskennarinn. „Það er bara einn Guð, og enginn Guð nema hann,
MAR 12:33 og það að elska hann af öllu hjarta, og af allri sál, og af öllum mætti, og það að elska annað fólk eins og okkur sjálf, skiptir meira máli en allar fórnirnar.“
MAR 12:34 Jesús sá að maðurinn hafði skilið það sem hann var að segja. „Þú ert ekki langt frá konungsríki Guðs,“ sagði hann. Og eftir þetta þorði enginn að spyrja hann fleiri spurninga.
MAR 12:35 Stuttu seinna var Jesús að kenna í musterinu. „Hvernig geta lögmálskennararnir sagt að Kristur sé sonur Davíðs?“ sagði hann.
MAR 12:36 „Með hjálp Heilags anda sagði Davíð: „Drottinn sagði við Drottin minn: Sittu hjá mér á meðan ég legg undir þig alla óvini þína“.
MAR 12:37 Davíð kallar hann þarna „Drottin“ – hvernig getur hann þá verið sonur hans?“ Og fólkið hlustaði á orð hans, alveg heillað.
MAR 12:38 „Passið ykkur á lögmálskennurunum,“ hélt hann áfram. „Þeir elska að ganga um markaðina í fínu fötunum sínum og láta fólk heilsa sér,
MAR 12:39 og að sitja í bestu sætunum í samkomuhúsunum og vera heiðursgestir í veislum.
MAR 12:40 Þeir fara með langar bænir til að fela það hvernig þeir hrifsa til sín eigur fátækra – fyrir það verða þeir dæmdir harðlega.“
MAR 12:41 Jesús sat hjá fjársöfnunarkistunum og horfði á fólkið setja peninga í þær. Þeir ríkustu gáfu oft háar upphæðir.
MAR 12:42 Fátæk ekkja kom að kistunum og setti í þær tvo smápeninga – mjög lága upphæð.
MAR 12:43 Jesús kallaði lærisveina sína til sín. „Sjáið þessa fátæku ekkju,“ sagði hann við þá. „Enginn gaf meira en hún í fjársjóðskisturnar.
MAR 12:44 Hinir gáfu nefnilega þegar þeir áttu meira en nóg, en hún lifir í fátækt og gaf samt allt sem hún átti.“
MAR 13:1 Þegar Jesús kom út úr musterinu sagði einn af lærisveinunum við hann: „Sjáðu steinana og byggingarnar hér!“
MAR 13:2 „Sjáið þessar stóru byggingar,“ sagði Jesús. „Þær verða lagðar í rúst svo það verður ekki einn einasti steinn ofan á öðrum steini.“
MAR 13:3 Svolitlu seinna, þegar Jesús sat á Ólífufjallinu á móti musterinu, komu Pétur, Jakob, Jóhannes og Andrés til hans.
MAR 13:4 „Hvenær á þetta eiginlega eftir að gerast?“ spurðu þeir hann. „Hvaða merki sjáum við um að það sé komið að því?“
MAR 13:5 „Ekki láta neinn blekkja ykkur,“ svaraði Jesús.
MAR 13:6 „Margir eiga eftir að koma í mínu nafni og segjast vera ég – þeir munu blekkja marga.
MAR 13:7 En ekki hafa áhyggjur þegar þið sjáið átök og heyrið fréttir af átökum. Það þarf allt að gerast, en það þýðir ekki að endirinn sé kominn.
MAR 13:8 Þjóðirnar munu berjast, og jarðskjálftar munu eiga sér stað víða, og hungursneyðir og alls konar vandamál. Þetta gefur til kynna að erfiðu tímarnir séu að byrja.
MAR 13:9 En þið – þið verðið dregnir fyrir æðstaráðið, barðir í samkomuhúsunum og leiddir fyrir landstjóra og konunga vegna þessa að þið sögðuð frá mér.
MAR 13:10 Fyrst og fremst þarf allur heimurinn að fá að heyra fagnaðarerindið.
MAR 13:11 En þegar þið eruð teknir og dregnir fyrir dómstóla skuluð þið ekki hafa neinar áhyggjur af því sem þið eigið að segja. Orðin koma til ykkar þegar þið þurfið á þeim að halda – þá verðið það ekki þið sem talið heldur Heilagur andi.
MAR 13:12 Menn munu svíkja bræður sína til dauða og feður munu svíkja börnin sín. Börn munu svíkja foreldra sína og láta dæma þá til dauða.
MAR 13:13 Fólk á eftir að hata ykkur vegna mín, en ef þið látið það ekki buga ykkur bjargist þið að lokum.
MAR 13:14 En þegar óhugnaðurinn sem spámaðurinn Daníel talaði um stendur þar sem hann á ekki að vera (lesandinn skilur hvað ég er að meina) þarf fólkið í Júdeu að flýja strax upp til fjallanna.
MAR 13:15 Ef einhver er uppi á þaki hefur hann ekki tíma til að fara aftur inn í húsið til að sækja dótið sitt
MAR 13:16 og ef einhver er úti á túni hefur hann ekki tíma til að snúa við og sækja jakkann sinn.
MAR 13:17 Þetta verður skelfilegt tímabil fyrir ófrískar konur og konur með börn á brjósti!
MAR 13:18 Þið verðið að vona að þið þurfið ekki að flýja um vetur.
MAR 13:19 Þetta verða hræðilegri tímar en hafa nokkurn tímann sést frá sköpun heimsins, og það verða aldrei hræðilegri tímar en þessir.
MAR 13:20 Ef Drottinn hefði ekki ákveðið að stytta þessa tíma myndi enginn bjargast. En vegna fólksins sem hann útvaldi hefur hann.
MAR 13:21 Ef einhver segir ykkur að Kristur sé hér eða þar skuluð þið ekki trúa honum.
MAR 13:22 Það koma nefnilega falskir Kristar og spámenn. Þeir gera kraftaverk til að reyna að blekkja fólk, jafnvel fólkið sem Guð hefur útvalið.
MAR 13:23 En hafið augun opin, því nú er ég búinn að vara ykkur við þessu.
MAR 13:24 Eftir þessa erfiðu tíma hætta sólin og tunglið að skína.
MAR 13:25 Stjörnurnar falla af himninum og kraftar himnanna verða skekin.
MAR 13:26 Síðan sjá allir Mannssoninn og mátt hans og kraft þegar hann kemur úr skýjunum.
MAR 13:27 Svo sendir hann englana sína til að safna saman fólkinu sem hann hefur útvalið hvaðan sem það er í heiminum.
MAR 13:28 Ég skal segja ykkur dæmisögu um fíkjutré: Þegar greinar þess eru mjúkar og ný lauf vaxa á þeim veit maður að það styttist í sumarið.
MAR 13:29 Þannig verður það þegar þið sjáið allt þetta gerast – þá vitið þið að það styttist í þetta, að það mun bráðum gerast.
MAR 13:30 Kynslóðin sem er á lífi núna verður ekki dáin áður en þetta hefur allt saman gerst.
MAR 13:31 Jafnvel þó himinninn og jörðin hrynji til grunna munu þessi orð mín samt ekki falla úr gildi.
MAR 13:32 En enginn veit nákvæmlega hvaða dag og klukkan hvað þetta gerist – hvorki englarnir né Sonurinn – nema Faðirinn sjálfur.
MAR 13:33 Fylgist þess vegna vel með og biðjið, því þið vitið ekki hvenær þetta gerist.
MAR 13:34 Þetta er eins og þegar maður fer af stað í langt ferðalag og segir þjónunum sínum að sjá um húsið á meðan, verkamönnunum að vinna vinnuna sína og dyravörðunum að standa vörð.
MAR 13:35 Eins þurfið þið að standa vörð, því þið vitið ekki hvenær húseigandinn kemur heim. Það gæti gerst um kvöld, um miðja nótt eða snemma um morguninn.
MAR 13:36 Þið megið ekki láta hann finna ykkur sofandi á verðinum.
MAR 13:37 Þess vegna segi ég ykkur öllum að standa vörð.“
MAR 14:1 Tveimur dögum fyrir hátíð páskanna og gerlausu brauðanna ræddu æðstuprestarnir og lögmálskennararnir hvernig þeir gætu náð Jesú og látið taka hann af lífi.
MAR 14:2 „Við getum ekki gert það á hátíðinni sjálfri,“ sögðu þeir, „því þá gæti fólkið mótmælt.“
MAR 14:3 Á meðan var Jesús í Betaníu, hjá Símoni holdsveika. Einu sinni þegar þeir voru að borða kom kona til Jesú með flösku með dýrum ilmefnum. Hún braut flöskuna og hellti ilmefnunum yfir hann.
MAR 14:4 Sumir gestanna hneyksluðust á þessu. „Þetta er ofboðsleg sóun,“ sögðu þeir.
MAR 14:5 „Það hefði verið hægt að selja þessi ilmefni fyrir mikla peninga, sem við hefðum síðan getað gefið fátækum.“
MAR 14:6 Jesús sá hvernig þeir skömmuðu konuna. „Látið hana vera,“ sagði hann. „Þetta var mjög fallegt af henni.
MAR 14:7 Þið hafið alltaf fátækt fólk í kringum ykkur og getið hjálpað því hvenær sem ykkur sýnist en ég verð ekki alltaf hjá ykkur.
MAR 14:8 Hún hefur gert það sem hún gat og smurt mig áður en ég verð grafinn.
MAR 14:9 Ég segi ykkur það að hvar í heiminum sem fagnaðarerindið verður boðað verður hennar minnst fyrir það sem hún hefur gert.“
MAR 14:10 Júdas Ískaríot, einn af lærisveinunum tólf, fór til æðstuprestanna til að bjóðast til að svíkja Jesú.
MAR 14:11 Þetta voru góðar fréttir fyrir æðstuprestana, sem lofuðu að borga honum fyrir það. Júdas fór þá að leita að tækifæri til að svíkja Jesú.
MAR 14:12 Á fyrsta degi hátíðar gerlausu brauðanna, þegar páskalambinu var slátrað, spurðu lærisveinarnir Jesú hvar hann vildi að þeir undirbyggju páskahátíðina fyrir hann.
MAR 14:13 „Farið inn í borgina,“ sagði Jesús við tvo lærisveina. „Þar sjáið þið mann sem heldur á vatnskönnu – eltið hann.
MAR 14:14 Þegar hann fer inn í hús skuluð þið fara og segja við eiganda hússins: „Kennarinn spyr hvar gestastofan ykkar sé, þar sem hann geti haldið páskahátíðina með lærisveinum sínum?“.
MAR 14:15 Þá sýnir hann ykkur stóra stofu á efri hæðinni þar sem búið er að undirbúa veislu. Þar verðum við!“
MAR 14:16 Lærisveinarnir lögðu af stað inn í borgina. Allt gerðist nákvæmlega eins og Jesús hafði lýst því og þeir undirbjuggu páskahátíðina.
MAR 14:17 Um kvöldið kom Jesús síðan þangað með lærisveinunum tólf.
MAR 14:18 Meðan þeir sátu og borðuðu sagði Jesús: „Einn ykkar sem sitjið hérna og borðar með mér á eftir að svíkja mig.“
MAR 14:19 Þetta þótti þeim hræðilegt að heyra. „Er það nokkuð ég?“ spurðu þeir hann allir.
MAR 14:20 „Það er lærisveinninn sem dýfði brauðinu í skálina með mér,“ svaraði Jesús.
MAR 14:21 „Eins og stendur í ritningunni þarf Mannssonurinn vissulega að fara burt. En það fer illa fyrir þeim sem svíkur hann! Það væri betra fyrir þann mann að hafa aldrei fæðst.“
MAR 14:22 Meðan þeir borðuðu tók Jesús brauðið, blessaði það og reif það niður. „Borðið þetta,“ sagði hann um leið og hann gaf þeim brauðið. „Þetta er líkami minn.“
MAR 14:23 Síðan tók hann bollann, þakkaði Guði fyrir, lét bollann ganga milli lærisveinanna og þeir drukku úr honum.
MAR 14:24 „Þetta er blóð nýja sáttmálans,“ sagði Jesús, „sem er hellt út fyrir alla.
MAR 14:25 Næst þegar ég drekk vín verður það nýja vínið sem ég drekk í konungsríki Guðs.“
MAR 14:26 Að lokum sungu þeir sálm og fóru síðan út að Ólífufjallinu.
MAR 14:27 „Í nótt munuð þið allir yfirgefa mig,“ sagði Jesús við þá. „Það stendur í ritningunni: „Ég slæ fjárhirðinn og kindurnar tvístrast“.
MAR 14:28 En eftir að ég rís upp fer ég á undan ykkur til Galíleu.“
MAR 14:29 „Ég yfirgef þig ekki, sama hvað gerist!“ sagði Pétur.
MAR 14:30 „Veistu það, Pétur,“ svaraði Jesús, „að strax núna í nótt, áður en haninn hefur galað tvisvar, átt þú eftir að afneita mér þrisvar.“
MAR 14:31 „Ég mun aldrei afneita þér,“ sagði Pétur æstur, „jafnvel þó ég þurfi að deyja með þér!“ Þetta sögðu allir lærisveinarnir.
MAR 14:32 Þeir komu að lokum á stað sem hét Getsemane. „Bíðiði hérna,“ sagði Jesús, „meðan ég fer og bið.“
MAR 14:33 Hann tók Pétur, Jakob og Jóhannes með sér. Fljótlega sáu þeir hvað hann var í miklu uppnámi og ofboðslega niðurdreginn.
MAR 14:34 „Ég gæti sprungið af sorg,“ sagði hann við þá. „Veriði hérna hjá mér.“
MAR 14:35 Hann fór nokkur skref frá þeim, féll á jörðina og bað Guð um að hlífa sér við þessu ef það væri nokkur möguleiki á því.
MAR 14:36 „Pabbi – faðir,“ kallaði hann, „þú getur allt. Taktu þetta frá mér! En samt... verði ekki minn vilji, heldur þinn vilji.“
MAR 14:37 Þegar hann sneri sér aftur að lærisveinunum sá hann að þeir voru sofnaðir. „Símon,“ sagði hann við Pétur, „ertu sofandi? Gastu ekki einu sinni vakað í eina klukkustund?
MAR 14:38 Haldið ykkur vakandi og ekki falla fyrir freistingunni. Andinn vill þetta kannski, en holdið er veikt.“
MAR 14:39 Síðan hélt hann áfram að biðja sömu bænar.
MAR 14:40 Þegar hann kom aftur sá hann að þeir voru aftur sofnaðir, vegna þess að þeir voru svo þreyttir. Þeir vissu ekkert hvað þeir áttu að segja við hann.
MAR 14:41 Í þriðja skiptið sagði hann við þá: „Sofiði bara áfram. Það er komið að þessu – nú verður Mannssonurinn svikinn í hendur syndaranna.
MAR 14:42 Förum af stað, því nú kemur sá sem ætlar að svíkja mig.“
MAR 14:43 Áður en hann var búinn að segja þessi orð birtist Júdas, einn af lærisveinunum tólf. Með honum var stór hópur manna með sverð og kylfur, sem æðstuprestarnir og lögmálskennararnir og öldungarnir höfðu sent.
MAR 14:44 Þeir Júdas höfðu ákveðið að hann myndi gefa þeim merki til að segja þeim hvern þeir ættu að handtaka. „Það verður sá sem ég kyssi,“ hafði hann sagt. „Takið hann og leiðið hann burt.“
MAR 14:45 Um leið og hann sá þá fór hann því til Jesú. „Meistari,“ sagði hann og kyssti hann.
MAR 14:46 Þá gripu mennirnir Jesú og héldu honum föstum.
MAR 14:47 Einn af lærisveinunum dró sverðið sitt og skar eyrað af þjóni æðstaprestsins.
MAR 14:48 „Komið þið hérna eins og til að handsama þjóf,“ sagði Jesús, „með sverð og kylfur til að handtaka mig?
MAR 14:49 Ég kenndi í musterinu hjá ykkur á hverjum degi – ekki handtókuð þið mig þá. En ritningin þarf að rætast.“
MAR 14:50 Lærisveinarnir flúðu allir og yfirgáfu hann
MAR 14:51 en einn ungur maður, með klút bundinn um mittið á sér en annars nakinn, hljóp á eftir honum. Mennirnir gripu í hann
MAR 14:52 en náðu bara taki á klútnum og hann flúði nakinn frá þeim.
MAR 14:53 Síðan var Jesús leiddur af stað til æðstuprestanna, öldunganna og lögmálskennaranna.
MAR 14:54 Pétur fylgdi honum úr fjarlægð alla leið til hallar æðstaprestsins. Þar settist hann með þjónunum og hlýjaði sér við eldinn.
MAR 14:55 Æðstuprestarnir og æðstaráðið leituðu að einhverju sem þeir gætu ásakað Jesú um svo þeir gætu látið taka hann af lífi en fundu ekkert.
MAR 14:56 Margir báru vissulega vitni gegn honum, en allt sem þeir sögðu voru samhengislausar lygar.
MAR 14:57 Fólk bar ljúgvitni gegn honum.
MAR 14:58 „Við heyrðum hann segja að hann ætlaði að eyða musterinu,“ sagði það, „að það væri byggt af mönnum en að innan þriggja daga ætlaði hann að reisa annað musteri sem væri ekki byggt af mönnum.“
MAR 14:59 En sögur vitnanna stönguðust á.
MAR 14:60 Loks stóð æðstipresturinn upp. „Ætlarðu ekkert að svara því?“ spurði hann Jesú. „Þessu fólki sem ber vitni gegn þér?“
MAR 14:61 En Jesús þagði og sagði ekkert. „Ert þú Kristur,“ spurði æðstipresturinn hann þá aftur, „sonur Guðs?“
MAR 14:62 „Ég er það,“ svaraði Jesús, „og dag einn munuð þið sjá Mannssoninn sitja við hægri hönd þess sem hefur völdin og koma í skýjunum.“
MAR 14:63 Æðstipresturinn varð bálreiður þegar hann heyrði þetta. „Það þarf þá ekki fleiri vitni!“ sagði hann.
MAR 14:64 „Þið heyrðuð þetta guðlast. Hvað finnst ykkur?“ Og þeir dæmdu hann allir til dauða.
MAR 14:65 Sumir fóru að hrækja á hann, hylja andlit hans og berja hann. „Spáðu nú!“ sögðu þeir, og þjónarnir slógu hann.
MAR 14:66 Ein af þjónustustúlkum æðstaprestsins sá Pétur þar sem hann sat í hallargarðinum og hlýjaði sér.
MAR 14:67 Hún horfði vandlega á hann. „Varst þú ekki með Jesú frá Nasaret?“ spurði hún.
MAR 14:68 „Alls ekki,“ svaraði Pétur. „Ég veit ekkert hvað þú ert að tala um.“ Hann fór fram í forgarðinn um leið og haninn galaði.
MAR 14:69 Þjónustustúlkan hélt áfram að horfa á hann. „Hann er víst einn af þeim,“ sagði hún við fólkið í kringum þau.
MAR 14:70 Pétur neitaði því aftur. Fólkið hélt áfram að stara á hann. „Jú, þú hlýtur að vera einn af þeim,“ sagði einhver að lokum. „Þú ert Galíleumaður, þú ert með hreim.“
MAR 14:71 Pétur bölvaði. „Ég þekki þennan mann ekki neitt!“ sagði hann.
MAR 14:72 Þá galaði haninn aftur. Pétur mundi það sem Jesús hafði sagt við hann: „Áður en haninn hefur galað tvisvar átt þú eftir að afneita mér þrisvar“. Og hann grét.
MAR 15:1 Strax næsta morgun funduðu æðstuprestarnir með öldungunum, lögmálskennurunum og öllu æðstaráðinu. Þeir bundu Jesú og fóru með hann til Pílatusar.
MAR 15:2 „Ert þú konungur Gyðinganna?“ spurði Pílatus. „Það segir þú að ég sé,“ svaraði Jesús.
MAR 15:3 Æðstuprestarnir ásökuðu Jesú um fjölmargt en hann svaraði þeim engu.
MAR 15:4 „Ætlarðu ekki að segja neitt?“ spurði Pílatus hann aftur. „Heyrirðu ekki allt sem þeir eru að ásaka þig um?“
MAR 15:5 En Jesús svaraði enn engu, sem Pílatusi fannst stórmerkilegt.
MAR 15:6 Á hátíðinni var Pílatus vanur að sleppa einum fanga sem fólkið vildi fá lausan.
MAR 15:7 Í fangelsinu var maður sem hét Barabbas, uppreisnarmaður sem hafði framið morð í uppreisninni.
MAR 15:8 Mannfjöldinn byrjaði að hrópa og kalla á Pílatus að sleppa fanga lausum eins og hann hefði alltaf gert.
MAR 15:9 „Viljið þið kannski að ég sleppi konungi Gyðinganna?“ spurði Pílatus fólkið.
MAR 15:10 Hann vissi nefnilega að æðstuprestarnir höfðu bara handtekið Jesú vegna þess að þeir öfunduðu hann.
MAR 15:11 En æðstuprestarnir æstu fólkið upp í að hrópa að það vildi frekar fá Barabbas.
MAR 15:12 „Hvað viljið þið þá að ég geri við þennan mann sem þið kallið konung Gyðinganna?“ spurði Pílatus.
MAR 15:13 „Krossfestu hann!“ hrópaði fólkið.
MAR 15:14 „Af hverju?“ spurði Pílatus á móti. „Hvað hefur hann eiginlega gert af sér?“ En fólkið hrópaði bara enn hærra: „Krossfestu hann!“
MAR 15:15 Pílatus vildi halda fólkinu góðu og sleppti þess vegna Barabbasi lausum. En hann lét hýða Jesú og senda hann síðan til krossfestingar.
MAR 15:16 Hermennirnir leiddu hann burt og í hallarsalinn sem var kallaður „pretorium“. Þangað kölluðu þeir alla hersveitina.
MAR 15:17 Þeir klæddu Jesú í fjólubláa skikkju, fléttuðu kórónu úr þyrnum, settu hana á höfuðið á honum
MAR 15:18 og byrjuðu síðan að hylla hann sem konung Gyðinganna.
MAR 15:19 Þeir slógu hann í höfuðið með staf, hræktu á hann og krupu síðan og þóttust tilbiðja hann.
MAR 15:20 Þegar þeir voru búnir að hæðast að honum tóku þeir af honum fjólubláu skikkjuna, klæddu hann aftur í sín eigin föt og leiddu hann síðan út til krossfestingarinnar.
MAR 15:21 Á leiðinni létu þeir mann sem þeir sáu bera krossinn. Þessi maður hét Símon og var Kýreningur sem var á leiðinni heim úr sveitinni – hann var faðir Alexanders og Rúfusar.
MAR 15:22 Þeir fóru með Jesú til Golgota, sem þýðir „Hauskúpustaðurinn“.
MAR 15:23 Þeir reyndu að gefa honum vín blandað með myrru, en hann neitaði að drekka það.
MAR 15:24 Þegar þeir voru búnir að krossfesta hann tóku þeir fötin hans og köstuðu upp á það hver þeirra fengi hvað.
MAR 15:25 Klukkan var um níu að morgni þegar þeir krossfestu Jesú.
MAR 15:26 Það sem hann var ásakaður um var skrifað fyrir ofan hann: „Konungur Gyðinganna“.
MAR 15:27 Þeir krossfestu líka tvo þjófa með honum, sinn hvorum megin við hann.
MAR 15:28 Þar með rættist það sem stóð í ritningunni, að hann yrði flokkaður með afbrotamönnum.
MAR 15:29 Fólkið sem fór þar framhjá hristi höfuðið. „Ætlaðir þú ekki að eyða musterinu á þremur dögum og reisa það svo aftur?“ hrópaði það til hans.
MAR 15:30 „Geturðu þá ekki bjargað sjálfum þér niður af krossinum?“
MAR 15:31 Æðstuprestarnir hæddust að honum sín á milli. „Hann bjargaði öðrum,“ sögðu þeir við lögmálskennarana, „en getur ekki bjargað sjálfum sér!
MAR 15:32 Nú ætti Kristur, hinn útvaldi konungur Ísraels, að stíga niður af krossinum, svo við sjáum hver hann er og trúum á hann.“ Meira að segja þeir sem voru krossfestir með honum bölvuðu honum.
MAR 15:33 Um hádegi varð skyndilega aldimmt í öllu landinu til klukkan þrjú.
MAR 15:34 Þá kallaði Jesús hátt: „Eloi, eloi, lama sabaktaní?“ sem þýðir „Guð minn, Guð minn, af hverju hefurðu yfirgefið mig?“
MAR 15:35 Sumum þeirra sem heyrðu þetta heyrðist hann segja „Elía“. „Hann er að kalla á Elía,“ sögðu þeir.
MAR 15:36 Einn þeirra hljóp og fyllti svamp með ediki, setti hann á stöng og rétti hann upp svo Jesús gæti drukkið úr honum. „Sjáum hvort Elía kemur og bjargar honum niður af krossinum,“ sagði hann.
MAR 15:37 Síðan hrópaði Jesús hátt og andaðist.
MAR 15:38 Á þeirri stundu rifnaði fortjaldið í musterinu lóðrétt í tvennt.
MAR 15:39 Þegar hermaðurinn sem hafði staðið vörð um Jesú heyrði hvernig hann hrópaði og sá að hann hafði andast sagði hann: „Þessi maður var svo sannarlega sonur Guðs.“
MAR 15:40 Nokkrar konur stóðu og horfðu á úr fjarlægð, meðal annars María Magdalena, María móðir Jakobs yngri og Jóse, og Salóme.
MAR 15:41 Þær byrjuðu að fylgja Jesú þegar hann var í Galíleu og höfðu þjónað honum. Með þeim voru margar konur sem höfðu komið með Jesú til Jerúsalem.
MAR 15:42 Það leið á kvöldið – það var undirbúningsdagur hvíldardagsins.
MAR 15:43 Jósef af Arímateu, virtur meðlimur í æðstaráðinu sem trúði á væntanlega komu konungsríkis Guðs, fór þá til Pílatusar og bað um að fá að taka lík Jesú.
MAR 15:44 Pílatus var hissa að heyra að Jesús væri strax dáinn. Hann kallaði til sín hermanninn og spurði hversu langt væri síðan Jesús hefði dáið.
MAR 15:45 Þegar hermaðurinn hafði staðfest að Jesús væri dáinn leyfði hann Jósef að taka líkið.
MAR 15:46 Jósef fór og keypti línklæði og vafði lík Jesú í þau. Síðan lagði hann Jesú í gröf sem var höggvin í klett og velti steini fyrir opið á gröfinni.
MAR 15:47 Og María Magdalena og María móðir Jóse sáu hvar gröf Jesú var.
MAR 16:1 Þegar hvíldardagurinn var liðinn keyptu María Magdalena, María móðir Jakobs og Salóme ilmolíur til að smyrja líkið.
MAR 16:2 Eldsnemma um morguninn, fyrsta dag vikunnar, komu þær að gröfinni þegar sólin var að koma upp.
MAR 16:3 „Hvern getum við fengið til að færa steininn frá opinu?“ veltu þær fyrir sér.
MAR 16:4 En þá sáu þær að steininn hafði verið færður frá – og þetta var ofboðslega stór steinn.
MAR 16:5 Þær litu inn í gröfina og sáu að ungur maður sat hægra megin í henni, klæddur í síða, hvíta skikkju, og þær urðu mjög hræddar.
MAR 16:6 „Verið ekki hræddar!“ sagði maðurinn. „Þið eruð að leita að Jesú frá Nasaret, sem var krossfestur. Hann er ekki hér því hann er risinn upp. Sjáiði, þarna lá hann.
MAR 16:7 Farið nú og segið lærisveinunum og Pétri að Jesús sé farinn á undan þeim til Galíleu. Þar sjáið þið hann aftur, alveg eins og hann sagði ykkur.“
MAR 16:8 Þær flýttu sér út og burt frá gröfinni, skjálfandi af ótta, og voru of hræddar til að segja neinum frá því sem þær höfðu séð.
MAR 16:9 Þegar Jesús reis upp snemma fyrsta dag vikunnar birtist hann fyrst Maríu Magdalenu, sem hann hafði kastað sjö djöflum út úr.
MAR 16:10 Hún fór síðan til hinna, þar sem þeir sátu og syrgðu, og sagði þeim að hún hefði séð hann.
MAR 16:11 Þeir trúðu henni ekki þegar hún sagðist hafa séð hann á lífi.
MAR 16:12 Eftir það birtist hann aftur, tveimur þeirra í þetta skiptið, þegar þeir voru á göngu úti í sveitinni.
MAR 16:13 Þeir sögðu hópnum frá þessu en þeim var heldur ekki trúað.
MAR 16:14 Síðan birtist hann lærisveinunum ellefu þegar þeir sátu og borðuðu, og skammaði þá fyrir að vera svona þrjóskir, að trúa ekki þeim sem höfðu séð hann eftir upprisuna.
MAR 16:15 „Farið út um allan heim,“ sagði hann við þá, „og segið öllum frá fagnaðarerindinu.
MAR 16:16 Allir sem trúa og láta skíra sig munu bjargast, en allir sem trúa ekki munu glatast.
MAR 16:17 Þið getið þekkt þá sem trúa á ákveðnum merkjum: Þeir munu kasta út djöflum í mínu nafni og tala á nýjum tungumálum.
MAR 16:18 Þeir munu geta tekið upp snáka og drukkið eitur án þess að það skaði þá, og þeir munu snerta þá sem eru veikir og þeir munu verða heilbrigðir.“
MAR 16:19 Eftir að Drottinn hafði sagt þetta við þá fór hann upp til himna, þar sem hann situr við hægri hönd Guðs.
MAR 16:20 Þeir fóru síðan út og sögðu frá fagnaðarerindinu alls staðar. Drottinn var með þeim og staðfesti orð þeirra með merkjunum.
